Paul Celan

 Ένα Τίποτα που ανθίζει, υπήρξαμε, 
είμαστε και αυτό θα παραμείνουμε: 
το Ρόδο του Ανύπαρκτου, 
του Κανενός το Ρόδο...

Ένας κόκκος άμμου

Πέτρα , απ ΄ όπου σε πελέκησα ,
όταν η νύχτα τα δάση της αφάνιζε :
μορφή δέντρου σού έδωσα
και σε κάλυψα
με το καστανό τού ασθενέστερου λόγου μου
όπως μέσα σε φλούδα –

Ένα πουλί ,
ξεγλιστρώντας από το πιο στρόγγυλο δάκρυ ,
σαν τα φύλλα κινείται από πάνω σου:

μπορείς να περιμένεις ,
μέχρι να αχνοφέξει ανάμεσα σ ΄ όλα τα μάτια για χάρη σου
ένας κόκκος άμμου ,
αυτός που με βοήθησε να ονειρευτώ
όταν καταβυθίστηκα , για να σε βρω –

παρασύρεσαι προς τη ρίζα του
που σου δίνει φτερά , όταν το χώμα από θάνατο πυρώνει ,
τεντώνεσαι μπροστά ,
κι εγώ αιωρούμαι εμπρός σου όπως φύλλο
που ξέρει πού ανοίγουν οι πύλες.

Σήμερα και αύριο

Έτσι στέκομαι , πετρωμένος , πλάι

στην απόσταση , αυτήν που σ’ οδήγησα :

Σκαμμένες

από σύννεφα άμμου οι δυο

εσοχές στο κάτω άκρο του μετώπου.

Σκοτάδι μέσα τους ,

προϊόν παρατήρησης.

Ολόκληρο πάλλεται

από σιωπηλά σφυριά στον αέρα

το σημείο ,

αυτό που μ’ ακούμπησε το φτερωτό μάτι .

Πίσω του ,

στον τοίχο παράμερα,

το σκαλοπάτι

που οκλάζει ,

ό, τι έχει ανέλθει στη μνήμη.

Και εδώ

μια φωνή διαρρέει ,δωρολήπτης της νύχτας ,

απ’ όπου τη μέθη αντλείς.

Πού;

Τη νύχτα στον πέτρινο όγκο που γκρεμίζεται.

Στα πετραδάκια και τα χαλίκια της αναταραχής,
στον πιο αργό σάλο,
ο λάκκος της σοφίας που ονομάζεται Ποτέ.

Υδάτινες βελόνες
μπαλώνουν τη σκισμένη
σκιά – εκείνη πολεμάει να ξεφύγει
βαθύτερα
ελεύθερη.

Στο γκρεμό του αποχαιρετισμού

Ακροτελεύτια μουσική

Κάποτε,

τότε τον άκουσα,

τότε ξέπλυνε τον κόσμο,

αθέατος, στο μάκρος της νύχτας,

αληθινά.

Μονάχος και ατελεύτητος,

εκμηδενιζόμενος,

να εκμηδενίζει.

Φως ήταν. Απελευθέρωση

μτφ: Μηνάς Δημάκης

Ψαλμός

Κανένας δεν μας πλάθει ξανά από
χώμα και πηλό,
κανένας δεν ευλογεί τη σκόνη μας.
Κανένας.

Δόξα σοι ο Κανένας
Για την αγάπη σου θέλουμε
ανθίσει.
Σ’ εσέναν
απέναντι.

Ένα Τίποτα
ήμαστε, είμαστε, για πάντα
θα μείνουμε, που ανθίζει:
του Τίποτα, του
Κανενός το ρόδο.

Mε
το στύλο φως ψυχής,
το στήμονα έρημο ουρανού,
τη στεφάνη κόκκινη
από τη λέξη πορφύρα, που τραγουδούσαμε
πάνω, ω πάνω
απ’ τ’ αγκάθι.

 Σύνθημα

Μαζύ με τα κοτρώνια μου

που έκλαιγαν βαθειά

πίσω απ' τα κάγκελλα

Μ' έσυραν

στη μέση της αγοράς

εκεί

που ξεδιπλώνεται μια σημαία

που δεν της ορκίστηκα υποταγή .

Φλάουτο :

Διπλοφλάουτο της νύχτας

στοχάσου το σκούρο

δίδυμο κόκκινο

της Μαδρίτης και της Βιέννης .

Πέταξε μεσίστιο το φλάμπουρό σου

μνήμη

Μεσίστιο

Σήμερα και για πάντα .

Καρδιά :

Χάραξε εδώ τη γνωριμία σου

εδώ στης αγοράς τη μέση

Κραύγασε δυνατά , το σύνθημα

στην ξένη γη

Φεβρουάριος : No pasaran

Μονόκερε :

γνωρίζεις τα κοτρώνια ,

γνωρίζεις τα νερά ,

έλα

θα σε περάσω

μέσ' απ' τις φωνές

της Εστρεμαδούρα .

Μετάφραση : Νίκος Σπάνιας