H σαρκική αναπόληση κατέστησε τον καλλιτέχνη κυρίαρχο του
χρόνου·
η πιστότητά του στην αισθησιακή εμπειρία, καταλήγει σε μια θεωρία της
αθανασίας.
Μαργαρίτα
Γιουρσενάρ,
Επεστρεφε
Επεστρεφε
συχνα και παιρνε με,
αγαπημενη
αισθησις επεστρεφε και παιρνε με-
οταν
ξυπνα του σωματος η μνημη,
κ'επιθυμια
παληα ξαναπερνα στο αιμα,
οταν τα
χειλη και το δερμα ενθυμουνται,
κ'αισθανονται
τα χερια σαν ν'αγγιζουν παλι.
Επεστρεφε
συχνα και παιρνε με την νυχτα,
οταν τα
χειλη και το δερμα ενθυμουνται'''
Τα επικινδυνα
Ειπε ο Μυρτιας (Συρος σπουδαστης
στην Αλεξανδρεια, επι βασιλειας
αυγουστου Κωνσταντος και αυγουστου Κωνσταντιου.
Εν μερει εθνικος κ'εν μερει χριστιανιζων).
"Δυναμωμενος με θεωρια και μελετη,
εγω τα παθη μου δεν τα φοβουμαι σα δειλος.
Το σωμα μου στες ηδονες θα δωσω,
στες απολαυσεις τες ονειρεμενες,
στες τολμηροτερες ερωτικες επιθυμιες,
στες λαγνες του αιματος μου ορμες, χωρις
κανενα φοβο, γιατι οταν θελω-
και θαχω θελησι, δυναμωμενος
ως θαμαι με θεωρια και μελετη-
στις κρισιμες στιγμες θα ξαναβρισκω
το πνευμα μου, σαν πριν, ασκητικο.
Πολυ σπανιως
Ειν'ενας γεροντας. Εξηντλημενος και κυρτος,
σακατεμενος απ'τα χρονια, κι απο καταχρησεις,
σιγα βαδιζοντας διαβαινει το σοκακι.
Κι ομως σαν μπει στο σπιτι του να κρυψει
τα χαλια και τα γηρατεια του, μελετα
το μερτικο που εχει ακομη αυτος στα νειατα.
Εφηβοι τωρα τους δικους του στιχους λενε.
Στα ματια των τα ζωηρα περνουν η οπτασιες του.
Το υγιες, ηδονικο μυαλο των,
η ευγραμμη, σφιχτοδεμενη σαρκα των,
με την δικη του εκφανσι του ωραιου συγκινουνται.
Ηδονη
Χαρα και μυρο της ζωης μου η μνημη των ωρων
που ηυρα και που κρατηξα την ηδονη ως την ηθελα.
Χαρα και μυρο της ζωης μου εμενα, που αποστραφηκα
την καθε απολαυσιν ερωτων της ρουτινας.
Θυμησου, σωμα'''
Σωμα, θυμησου οχι μονο το ποσο αγαπηθηκες,
οχι μοναχα τα κρεββατια οπου πλαγιασες,
αλλα κ'εκεινες τες επιθυμιες που για σενα
γυαλιζαν μες στα ματια φανερα,
κ'ετρεμανε μες στη φωνη-και καποιο
τυχαιον εμποδιο τες ματαιωσε.
Τωρα που ειναι ολα πια μεσα στο παρελθον,
μοιαζει σχεδον και στες επιθυμιες
εκεινες σαν να δοθηκες-πως γυαλιζαν,
θυμησου, μες στα ματια που σε κυτταζαν
πως ετρεμαν μες στην φωνη, για σε, θυμησου, σωμα.
Νοησις
Τα χρονια της νεοτητος μου, ο ηδονικος μου βιος-
πως βλεπω τωρα καθαρα το νοημα των.
Τι μεταμελειες περιττες, τι ματαιες'''
Αλλα δεν εβλεπα το νοημα τοτε.
Μεσα στον εκλυτο της νεοτητος μου βιο
μορφονονταν βουλες της ποιησεως μου,
σχεδιαζονταν της τεχνης μου η περιοχη.
Γι'αυτο κ'η μεταμελειες σταθερες ποτε δεν ησαν.
Κ'η αποφασεις να κρατηθω, ν'αλλαξω
διαρκουσαν δυο βδομαδες το πολυ.
Ετσι πολυ ατενισα
Την εμορφια ετσι πολυ ατενισα,
που πληρης ειναι αυτης η ορασις μου.
Γραμμες του σωματος. Κοκκινα χειλη. Μελη ηδονικα.
Μαλλια σαν απο αγαλματα ελληνικα παρμενα,
παντα εμορφα, κι αχτενιστα σαν ειναι,
και πεφτουν, λιγο, επανω στ'ασπρα μετωπα.
Προσωπα της αγαπης, οπως ταθελεν
η ποιησις μου''' μες στες νυχτες της νεοτητος μου,
μεσα στες νυχτες μου, κρυφα, συναντημενα'''
Κατα τες συνταγες αρχαιων Ελληνοσυρων μαγων
"Ποιο αποσταγμα να βρισκεται απο βοτανα
γητευματος, ειπ'ενας αισθητης,
"ποιο αποσταγμα κατα τες συνταγες
αρχαιων Ελληνοσυρων μαγων καμωμενο,
που για μια μερα (αν περισσοτερο
δεν φθαν'η δυναμις του), ή και για λιγην ωρα
τα εικοσι τρια μου χρονια να με φερη
ξανα τον φιλον μου στα εικοσι δυο του χρονια
να με φερει ξανα-την εμορφια του, την αγαπη του.
"Ποιο αποσταγμα να βρισκεται κατα τες συνταγες
αρχαιων Ελληνοσυρων μαγων καμωμενο
που, συμφωνα με την αναδρομην,
και την μικρη μας καμαρη να επαναφερη.
επιθυμίες
Σαν
σωματα ωραια νεκρων που δεν εγερασαν
και
τακλεισαν, με δακρυα, σε μαυσωλειο λαμπρο,
με
ροδα στο κεφαλι και στα ποδια γιασεμια –
ετσ
’ η επιθυμιες μοιαζουν που επερασαν
χωρις
να εκπληρωθουν∙ χωρις ν ’ αξιωθει καμια
της
ηδονης μια νυχτα, ή ενα πρωι της φεγγερο.
