ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το τιμημα

 Παρετε μου τα ονειρα, πως να διαβασετε;

Παρετε μου τη σκεψη, που να την πειτε; 

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χερι της Γοργονας

που κρατα το τρικαταρτο σα να το σωζει

σα να το κανει ταμα στους ανεμους

σα να λεει να τ' αφησει και παλι οχι

Ο μικρος ερωδιος της εκκλησιας

η εννια το πρωι σαν περγαμοντο

ενα βοτσαλο απεφθο μεσα στο βαθος

τ' ουρανου του γλαυκου φυτειες και στεγες

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΟΡΕΣ ΑΝΕΜΟΙ που ιερουργουνε

που σηκωνουν το πελαγος σα Θεοτοκο

που φυσουν και αναβουνε τα πορτοκαλια

που σφυριζουν στα ορη κι ερχονται

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το ξυλινο τραπεζι

το κρασι το ξανθο με την κηλιδα του ηλιου

του νερου τα παιχνιδια στο ταβανι

στη γωνια το φυλλοδεντρο που εφημερευει

Οι λιθιες και τα κυματα χερι με χερι

μια πατουσα που συναξε σοφια στην αμμο

ενας τζιτζικας που επεισε χιλιαδες αλλους

η συνειδηση παμφωτη σαν καλοκαιρι.

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ στο πετρινο πεζουλι

αντικρυ του πελαγους η Μυρτω να στεκει

σαν ωραιο οκτω ή σαν κανατι

με την ψαθα του ηλιου στο ενα χερι

 ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ τα οικοσιτα της Νοσταλγιας

τα λουλουδια τα νηπια της βροχης που τρεμουν

τα μικρα και τετραποδα στο μονοπατι

Τ' αψηλα στους ηλιους και τα ρεμβοκινητα

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ η πόα της ουτοπιας

τα κοριτσια οι παραπλανημενες Πλειαδες

τα κοριτσια τ' Αγγεια των Μυστηριων

τα γεματα ωσ πανω και τ' απυθμενα

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το πριν της οπτασιας

αχερουσιο σαλπισμα και πυρινη ωχρα

το καιουμενο ποιημα και ηχειο θανατου

οι δορυαιχμες λεξεις και αυτοκτονες

Το ενδομυχο φως που ασπρογαλιαζει

κατ' εικονα και ομοιωση του απειρου

τα χωρις εκμαγειο βουνα που βγαζουν

απαραλλαχτες οψεις οψεις του αιωνιου

ΤΑ ΒΟΥΝΑ με την οιηση των ερειπιων

τα βουνα τα βαρυθυμα, τα μαστοφορα

τα βουνα τα σαν υφαλα μιας οπτασιας

τα κλεισμενα ολουθε και τα σαρανταπορα

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το διασελο που ανοιγει

αιωνιου γαλαζιο οδο στα νεφη

μια φωνη που παραπεσε μες στην κοιλαδα

μια ηχω που σαν βαλσαμο την ηπιε η μερα

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το αναιτιο δακρυ

ανατελλοντας αργα στα ωραια ματια

των παιδιων που κρατιουνται χερι-χερι

των παιδιων που κοιταζουνται και δε μιλιουνται

 Των ερωτων το τραυλισμα πανω στα βραχια

ενας φαρος που εκτονωσεν αιωνων θλιψη

το τριζονι το επιμονο καθως η τυψη

και το μαλλινο ερημο μεσα στ' αγιαζι

Ο στυφος μες στα δοντια επιορκος δυοσμος

δυο χειλη που αδυνατο να στερξουν - και ομως

το "αντιο" στα τσινορα που λιγο λαμπει

και μετα ο για παντοτε θολος κοσμος

Το αργο και βαρυ των καταιγιδων οργανο

στην καταστραμμενη του φωνη ο Ηρακλειτος

των φονιαδων η αλλη πλευρα η αθεατη

το μικρο "γιατι" που εμεινε αναπαντητο

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χερι που επιστρεφει

απο φονο φριχτον και τωρα ξερει

ποιος αληθεια ο κοσμος που υπερεχει

ποιο το "νυν" και ποιο το "αιεν" του κοσμου :

 Νυν της Σεληνης το μελαγχρωμα το ανιατο

Αιεν το χρυσοκυανο του Γαλαξια σελαγισμα  

Νυν των λαων το αμαλγαμα και ο μαυρος Αριθμος

Αιεν της Δικης το αγαλμα και ο μεγας Οφθαλμος

Νυν η ταπεινωση των Θεων η σποδος του Ανθρωπου

Νυν Νυν το μηδεν

και ΑΙΕΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ !