σπαράγματα

             Μ Η Δ Ε Ι Α      

 (μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς)

Του έρωτα μέγα κακό

σπαράζεις τους ανθρώπους               

Με ματωμένους κόπους

αυτοί που αγάπησαν ξεχνούν

Όμως της Κύπριδας το σιωπηλό

το άγγιγμα το ελαφριό –

αυτοί που αγάπησαν πενθούν

για όλη τους τη ζωή.

Ά Δέσποινα μου παρακαλώ

το βέλος σου που είναι χρυσό

- λυπήσου με, και ποτέ μη

μου σημαδέψει την ψυχή

Με τη βαμμένη την αιχμή

στον πόθο βαφτισμένη

Ας είναι ευλογημένη

η σωφροσύνη των θεών

- που με κρατεί, αυτόν που αγαπώ 

μην τον πληγώσω

Ω εσύ ξόρκι των ερώτων των κρυφών

από στάχτη παρθένων εραστών

φύλαγέ με, ποτέ έρωτα να μη νοιώσω

……………………………………………….

το ξέρω καλά μη μου το λές σε είδα

δεν έχεις πόλη ούτε πατρίδα

- δεν έχεις φίλο να σε γιάνει

στη δυστυχία σου να σκύψει με φροντίδα

Κι αν η κατάρα πιάνει –

τέτοιο κακό να πάθει

όποιος στο πλάι μου με αγάπη δεν εστάθη

[του έρωτα μέγα κακό]

Ματωμένος  Γάμος  
(μετάφραση: Ν. Γκάτσος)

 … μ' ένα μαχαίρι,

μ' ένα μικρό-μικρό μαχαίρι,

μέρα πικρή κι αφορεσμένη,

καν δυο, καν τρεις θα 'ταν η ώρα,

δυο άντρες σκοτωθήκανε γι' αγάπη.

Μ' ένα μικρό-μικρό μαχαίρι,

π' ούτε το χέρι δεν το πιάνει,

μα κείνο μπαίνει παγωμένο

στη ξαφνιασμένη μας καρδιά,

και σταματά εκεί που τρέμει

θολή κι αξήγητη για πάντα

η σκοτεινή μας ρίζα της κραυγής.

Κι είναι, σας λέω, ένα μαχαίρι,

ένα μικρό-μικρό μαχαίρι,

ψάρι χωρίς ποτάμι, χωρίς λέπια,

π' ούτε το χέρι δεν το πιάνει.

Κι όμως μι' αφορεσμένη μέρα,

καν δυο, καν τρεις θα 'ταν η ώρα,

με τούτο το μικρό μαχαίρι

δυο παληκάρια μείναν κάτου

με πανιασμένα τους τα χείλια.

Ούτε το χέρι δεν το πιάνει

μα κείνο μπαίνει παγωμένο

στη ξαφνιασμένη μας καρδιά,

και σταματά εκεί που τρέμει

θολή κι αξήγητη για πάντα

η σκοτεινή μας ρίζα της κραυγής.

Ευτυχισμένες Μέρες

(μετάφραση: Ρούλα Πατεράκη)

Words fail...
οι λέξεις αποτυγχάνουν 

απογοητεύουν προδίδουν
words fail...
οι λέξεις φθείρονται, φθίνουν
words words words
λόγια λόγια λέξεις λέξεις
οι λέξεις
fail
φθίνουν εξαντλούνται εξασθενούν
μειούνται εξαντλούνται εξαντλούνται
εγκαταλείπουν
les mots vous lachent
οι λέξεις σε παρατούν, είναι φορές
που ακόμα κι αυτές σε εγκαταλείπουν

Γυάλινος Κόσμος

 Δεν πήγα στο φεγγάρι, πήγα πιο πέρα. Γιατί ο χρόνος είναι η μεγαλύτερη απόσταση που χωρίζει δυο τόπους... Μετά από λίγο καιρό με διώξαν από τη δουλειά, γιατί έγραψα ένα ποίημα πάνω σ' ένα κουτί παπουτσιών. Έφυγα από το Σαν Λιούις. Κατέβηκα για τελευταία φορά εκείνη τη σκάλα κινδύνου και από τότε ακολούθησα τα χνάρια του πατέρα μου, προσπαθώντας με τη διαρκή κίνηση να βρω αυτό που είναι χαμένο στο χάος. Γι' αυτό και ταξίδεψα πολύ. Οι πόλεις στροβιλίζονταν γύρω μου σαν νεκρά φύλλα, φύλλα με ζωντανά ακόμη χρώματα, αλλά αποκομμένα από το κλαδί τους. Θα μπορούσα να έχω σταματήσει κάπου, αλλά είχα την αίσθηση ότι κάτι με κυνηγούσε, κάτι που εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά μου και με ξάφνιαζε. Άλλοτε ένα κομμάτι μουσικής που κάτι μου θύμιζε, άλλοτε ένα κομμάτι απλό, διάφανο γυαλί... Μπορεί να περπατάω βράδυ, σε κάποια άγνωστη πόλη, προτού βρω παρέα. Και να περάσω από μια φωτισμένα βιτρίνα αρωματοπωλείου γεμάτη πολύχρωμα γυαλάκια, μπουκαλάκια σε υπέροχες αποχρώσεις, σαν κομμάτια ουράνιου τόξου. Και τότε να νιώσω το χέρι της αδερφής μου στον ώμο μου. Στρέφω και την κοιτάζω κατάματα. Αχ, Λώρα, Λώρα, προσπάθησα να σ' αφήσω πίσω μου αλλά τώρα είμαι πιο πιστός απ' ότι τότε! Ψάχνω για τσιγάρο, περνάω στο απέναντι πεζοδρόμιο, τρέχω σ' ένα σινεμά ή σ' ένα μπαρ, παίρνω ποτό, μιλάω στον πρώτο τυχόντα που θα βρω δίπλα μου - κάνω τα πάντα για να καταφέρω να σβήσω τα κεριά σου.

Γιατί σήμερα ο κόσμος φωτίζεται μόνο με αστραπές. Σβήσε τα κεριά σου, Λώρα! 
Αντίο, λοιπόν...