μαρια πολυδουρη

«Αὐτὸ εἶναι τὸ γράμμα μου

στὸν κόσμο ποὺ ποτὲ δὲν             

ἔγραψε σὲ μένα...»

Ἔμιλι Ντίκινσον

...............................

Ἀγαπητοὶ φίλοι!

Ἴσως τὸ γράμμα αὐτὸ νὰ μὴν διαβαστεῖ ποτέ, ἀπὸ κανέναν, ἀλλὰ στ᾿ ἀλήθεια δὲ μὲ νοιάζει. Ἴσως μέχρι νὰ φτάσει στὰ χέρια σας νἄχω πειὰ ὁλότελα ξεχαστῆ ἀπ᾿ ὅλους. Ἀλλά, οὔτε δὰ κι᾿ αὐτὸ τὸ τελευταῖο μὲ νοιάζει. Ἐξάλλου, δὲν ἔχω καὶ πολλὰ νὰ σᾶς πῶ, θέλω μόνο νὰ σᾶς θυμίσω ὅτι κάποτε ὑπῆρξα. Κάποτε ὑπῆρξα κι᾿ ἤμουν καὶ ζωὴ καὶ θάνατος μαζί. Καὶ ζωὴ καὶ Χάρος ἤμουν!

Ἔζησα, τὁμολογῶ, μιὰ ζωὴ δηλητηριασμένη, γι᾿ αὐτὸ θαρρῶ ἀποφάσισα νὰ τὴν ἐγκαταλείψω. Ἐκεῖνο ποὺ γιὰ τοὺς ἄλλους ἤτανε ζωή, γιὰ μένα θάνατος ἦταν. Γεννιόμουνα καὶ πέθαινα κάθε μέρα, ὥρα καὶ στιγμή. Ζοῦσα μὲ τὸ θάνατο, ζοῦσα γιὰ νὰ πεθάνω, μὰ τουλάχιστον δὲ ζοῦσα νεκρὴ ὅπως οἱ γύρω μου, τὰ μικρὰ ἀστεῖα ἀνθρωπάκια ποὺ λέγαν πὼς μ᾿ ἀγάπησαν, κι᾿ ἂς μὴν μπόρεσαν ποτέ, κι᾿ ἂς μὴν τόλμησαν ποτὲ νὰ διαβάσουν τὴν ψυχὴ ποὔκρυβε περίσσιο φῶς καὶ σκοτάδι μέσα της. Κατὰ βάθος μὲ φοβόντουσαν καὶ δὲν ἀργοῦσαν νὰ τραποῦν εἰς ἄτακτον φυγήν. Δὲν ἄντεχαν νὰ μὲ κοιτοῦν κατάμματα, μὴν τύχει καὶ τοὺς κλέψω τὴν ψυχή τους.

Ἀγαπήθηκα, ἀγαπήθηκα πολύ, μὰ μπορεῖ ποτὲ κανεὶς νὰ φαντασθῆ ὅτι λυπόμουνα βαθειὰ ὅταν καταλάβαινα ὅτι μ᾿ ἀγαποῦσαν; Ἐγώ, ἴσως νὰ μὴν ἀγάπησα ἀρκετά, ὄχι ὅσο ἔπρεπε. Τὸν ἰδανικό μου ἔρωτα θαρρῶ τὸν ἔζησα στὴ φαντασία μου. Ἡ ψυχή μου καὶ ἡ ἀγάπη γεννήθηκαν τὴν ἴδια μέρα. Αὐτὸ τὸ ἔνιωθα μέσα μου, κι᾿ ὅμως δὲν πίστευα ὅτι θὰ ὑπῆρχε μέρα ποὺ θὰ μοῦ ἀποδείκνυε ὅτι ἀγαποῦσα ἀληθινά. Δὲν εἶνε στ᾿ ἀλήθεια τραγικό, μιὰ μεγάλη εἰρωνεία, νὰ μιλοῦν γιὰ τὴν ἀγάπη ἄνθρωποι ποὺ δὲν τὴν γνωρίζουν καὶ νὰ σιωποῦν ἐντελῶς κεῖνοι ποῦ νοιώθουν τὴν ψυχή τους νὰ πνίγεται στὸ πόνο της;

Πολλοὶ λέγαν ὅτι ζοῦσα μεσ᾿ στὸ κεφάλι μου. Κάτι ἔπρεπε νὰ ποῦν κι᾿ αὐτοί... Πῶς ἄλλως θὰ μὲ κατέτασσαν σὲ συγκεκριμένη κατηγορία ἀνθρώπων; Ἄνθρωποι, ἀνθρωπάκια! Ἡ ζωὴ ἕνα τεράστιο ψέμα ποὺ ἄλλοι τὸ ἀγαπᾶνε κι᾿ ἄλλοι - οἱ λίγοι - προσπαθοῦν νὰ τὸ κάνουν ἀληθινὴ ζωή. Ἐσεῖς, ἀγαπητοὶ ἄγνωστοί μου φίλοι, πῶς ζεῖτε; Ζεῖτε; Μιὰ φάρσα, αὐτὸ ἦταν ἡ δικιά μου ζωή. Κανεὶς δὲν τὴν κατάλαβε. Γεννήθηκα χωρὶς νὰ τὸ θέλω, ἔζησα στὸ περίπου, καὶ σκηνοθέτησα τὸ θάνατό μου. Κι᾿ ὅμως ἀγαποῦσα τὴ ζωή, ἀλλὰ πάντα αὐτὴ μοὔπαιρνε ὅ,τι ἄλλο ἀγαποῦσα. Μοῦ ἔλειπε πάντα μιὰ καρδιὰ ποὺ νὰ πονῆ γιὰ μένα. Κι ἦταν δύσκολο, δύσκολο πολὺ νὰ ζῶ μονάχη μου μέσ᾿ σἕνα κόσμο τόσο παράλογα προσκολλημένο στὰ μικρά της ζωῆς καὶ στὸ τίποτα. Ἤμουνα σὰν παράσιτο, σὰν μαῦρο ξωτικὸ ποὺ ἔχασε τὸ δρόμο κι᾿ ἀντὶ νὰ ταξιδέψει στὸν ὀνειροκόσμο του, ξέπεσε σὲ τούτη δῶ τὴ γῆ. Μάλιστα, κάποια φορά, κάποιος μὲ ρώτησε κρυφὰ ἂν εἶμαι χήρα σὰν φοροῦσα μαῦρα βαρειά. Ἐγέλασα. Ἀλήθεια ἦταν! ἂν μάντεψε τὴν ψυχή μου, καλὰ τὴν ὠνόμασε χήρα...

Εἶνε ποὺ θὰ παρακαλοῦσαν νὰ εἶχαν ζήσει στὴν ἐποχή μου. Ἐγώ, θἄθελα νὰ ζήσω σὲ κάποιαν ἄλλην ἐποχή. Ἔζησα ἀνάμεσα σὲ μιὰ γενειὰ ἡττημένη. Κάποιοι ἀπὸ μᾶς κάναν τὸν πόνο στίχο, τὴν ὀργὴ τραγούδι, ἀλλὰ κανεὶς δὲν τόλμησε... - οὔτ᾿ ἀπὸ μᾶς οὔτ᾿ ἀπ᾿ τοὺς ἄλλους - δὲν τόλμησε νὰ νὰ ξεφύγει ἀπ᾿ τὸ χαραγμένο μονοπάτι, δὲν τόλμησε νὰ πεῖ ὅ,τι στ᾿ ἀλήθεια σκεφτότανε, δὲν τόλμησε νὰ κάνει ὅ,τι στ᾿ ἀλήθεια ἤθελε νὰ κάνει. Οἱ περισσότεροι ἦταν - εἴμασταν - δειλοὶ ποὺ ᾿ψαχναν ἁπλὰ ναύρουν τὴν αὐτοεπιβεβαίωσή τους. Κάτι νέοι σκυθρωποὶ κι᾿ ἀνάπηροι. Ὀλίγοι γέροι μὲ κακόβουλο ὕφος. Κάτι δεσποινίδες σαλατολόγοι καὶ ὑπερφίαλοι... Ἀπόκληροί της ἀντίληψης... Κι᾿ ὅμως ἀνάμεσα σ᾿ αὐτοὺς ἦταν καὶ ὁ Κ., ὁ μόνος ποὺ θὰ μποροῦσε ποτὲ νὰ μὲ καταλάβει, ἀλλὰ οὔτε καὶ κεῖνος τόλμησε... Μοὖπε μάλιστα, πὼς μὲ λυπόταν γιατί τὸν ἀγαποῦσα... ὅτι ἤμουνα γι᾿ αὐτὸν μιὰ παρηγοριά. Τὄχε ἡ ἐποχή, κανεὶς δὲν ἦταν ὁ ἑαυτός του! Γι᾿ αὐτὸ θαρρῶ καὶ ἔζησα τόσο μόνη, κι᾿ ἂς εἶχα πάντοτε κάποιους νὰ μὲ συντροφεύουν, ἀδέλφια μου σένα πόνο ποὺ δὲ θὰ μποροῦσαν ποτὲ νὰ συλλάβουν. Ἔκαναν τὰ πάντα γιὰ μέ, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη τους ἦταν μιὰ θυσία ποὺ ποτὲ δὲν δέχτηκα μὲ εὐμένεια κι᾿ οἱ ἀνησυχίες τους χειροπέδες γιὰ μένα. “Πόσο εἶνε ἀστεία ἡ ζωὴ μὰ καὶ πόσο ἀστειότεροι εἴμαστε μεῖς ποὺ τὴν ἀνεχόμαστε τέτοια”, ἔγραψα, θυμᾶμαι, κάποτε στὸ ἡμερολόγιό μου...

Μά, ἀπὸ τότε ἔχουν πειὰ περάσει χρόνια. Πόσα, δὲν ξεύρω, ἀφοῦ ὁ χρόνος δὲν ἔχει πειὰ γιὰ μὲ καμμία σημασία. Τώρα, εἶμαι κάπου ἀλλοῦ καὶ ζῶ - ἂν τούτη δῶ ἡ κατάσταση θεωρεῖται ζωὴ - μέσ᾿ ἀπ᾿ τὶς ἀναμνήσεις μου. Ξεφυλλίζω τὰ τετράδια τοῦ μυαλοῦ καὶ κυττάζω πίσω. Ὅλα ζητάω τὰ χαμένα, τὶς μικρὲς στιγμές, τὸν ἀγαπημένο... Γυρνῶ τὸ βλέμμα καὶ τὸν κυττάζω πάντα τὸ δρόμο ποὺ ἀφήσαμε. Εἶνε μακρύς, σκοτεινός, γεμάτος δυσκολίες καὶ φρίκη... εἶνε τόσο μακρύς, τόσο δύσκολος... κι᾿ ὅμως - θεὲ συγχώρεσέ με - θὰ τὸν ἔπερνα μὲ τὴν καρδιὰ γεμάτη δάκρυα καὶ μεταμέλεια... Μὲ τὴν καρδιὰ δεμένη μὲ τὰ σίδερα τῆς ἁμαρτίας θὰ ξεκινοῦσα νὰ σ᾿ εὕρω μοναδικὴ κι᾿ ἀξέχαστή μου ἀγάπη... Δὲ θέλω τίποτε ἄλλο, μόνο νὰ φτάσω, νὰ σταθῶ κοντά σου τόσο ποὺ φτάνει γιὰ νὰ ἰδῶ... νὰ ἰδῶ τὸ πρῶτο βλέμμα σου ἐκεῖνο ποὺ μοῦ ᾿ριχνες σὰν ἔφτανα... τὶς μικροῦλες ὅλες ἐκεῖνες ρυτίδες στὸ πρόσωπό σου... νὰ ἰδῶ τὰ χέρια σου ν᾿ ἁπλώνονται σὲ μένανε νὰ μὲ ἀγκαλιάσουν... νὰ ἰδῶ... νὰ νοιώσω τὸ φίλημά σου... Εἶνε τόσο μεγάλος ὁ καϋμὸς καὶ εἴμεθα τόσο μικροὶ ἕνας-ἕνας ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸν ἀποτελοῦμεν...

Τὰ λόγια αὐτὰ ἴσως νἀκούγονται σὰν παραλήρημα ἑνὸς ἑτοιμοθανάτου, μά, ἀλοί, δὲν μπορῶ νὰ πεθάνω ἀφοῦ εἶμαι ἀπὸ χρόνια πειὰ νεκρή. Ὅσο ζοῦσα, ὅσο ἔζησα, ἤμουνα παιδί. Ἤμουνα ἕνα παιδὶ ἄμυαλο, μπορῶ νὰ τὸ παραδέχωμαι ἀλλὰ καὶ ποιὸ παιδὶ δὲν εἶνε ἄμυαλο; Ἕνα παιδὶ εἶμαι ἀκόμη... Ἕνα παιδὶ ποὺ γράφει σὲ σᾶς, τοὺς ἄγνωστούς του φίλους, γιὰ νὰ τοὺς πεῖ: νὰ μείνετε πάντα παιδιά, κι᾿ ἂν εἶνε δυνατὸν ἄμυαλα παιδιά. Νὰ ζήσετε τὴ ζωή σας μὲ τρέλλα, νὰ ζήσετε παράλογα, νὰ σκοτώσετε τὴ λογικὴ ποὖνε ὁ φονιὰς τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ζωῆς, νὰ τολμήσετε νὰ κάνετε τὰ δύσκολα, τὰ μεγάλα, τὰ σημαντικά, ν᾿ ἀκολουθήσετε τὰ δύσβατα μονοπάτια, ν᾿ ἀφήσετε νὰ θρονιαστεῖ στὴν καρδιά σας γιὰ πάντα ἡ ἄνοιξη καὶ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη, ν᾿ ἀγαπήσετε μὲ πάθος καὶ νὰ καεῖτε ἀπ᾿ τὴ φλόγα τῆς ἀγάπης σας, νὰ κάνετε τὸν πόνο, τὴ χαρά, τὴν κάθε σας στιγμὴ τραγούδι, κι᾿ ὅταν ἔρθ᾿ ἡ ὥρα ἡ στερνὴ νὰ πεθάνετε ὄχι ἀπὸ πλῆξι, ἀλλὰ ἀπὸ εἰλικρίνεια ὅπως ὁ φίλος τζίτζικας, ποὺ τόσο ὡραία τὰ ἔλεγε μὰ μεῖς τὰ παίρναμε γιὰ γκρίνια...

Τώρα, καθὼς γράφω τὶς τελευταῖες γραμμές, κυττῶ πίσω καὶ ἀντιλαμβάνομαι πόσο στάθηκα τυχερή: ἔζησα ἐλεύθερη ὅσο καμμιὰ ἄλλη γυναίκα τῆς ἐποχῆς μου, ἔκανα πράγματα ποὺ δὲν ἔκανε καμμιὰ ἄλλη, κι᾿ ἀγαπήθηκα ὅσο λίγες. Καί, δὲν τὸ ξεχνῶ, καθὼς τὸ βλέμμα μου ἔσβηνε, ἐκείνη τὴ μελαγχολικὴ αὐγούλα τ᾿ Ἀπρίλη, δὲν ἤμουν πειὰ μόνη. Νέοι ποὺ μ᾿ ἀγάπησαν ἦρθαν νὰ μ᾿ ἀποχαιρετήσουν καὶ φίλες γκαρδιακὲς στὸ προσκεφάλι μου ἕνα τελευταῖο τραγούδι νὰ μοῦ χαρίσουν...

Αὐτὸ εἶναι τὸ γράμμα μου στὸν κόσμο ποὺ ποτὲ δὲν ἔγραψε σὲ μένα, ὅπως λέει κι᾿ ἡ καλή μου φίλη.

Μὲ ἀγάπη
Μαρίκα Πολυδούρη

///////////////

Μαρία Πολυδούρη - Ἀνεπίδοτη ἐπιστολὴ

 

ΤΟ ΥΣΤΕΡΟ ΤΩΝ ΣΑΒΒΑΤΩΝ

 Να χαράζεσαι στη ζωή τόσο προσεκτικά,

πού να μη ματώνει ποτέ ή

ευλάβεια

  Σσσς... πια τίποτε τίποτε άσπρο ή λείο πια τίποτε

Μεθυστικό, μελωδικό, τίποτε κανένα φωτισμένο από το πίσω
       μέρος

Νέφος ή συντροφιά του ανθρώπου έστω

Κάτι πένθιμο, λιποθυμιστικό, υστέρα πού ή μέρα των Παθών

Πήρε να γέρνει με το πλάι αργά και να βυθίζεται

Ποια ψυχή να φεύγει και μυρίζει

Τόσο δυνατά ο αέρας κι άλλο δεν αντέχω

Σσσς... μέσα στα σκοτεινά κανείς δεν ξέρει παρεχτός

Καταπάνου στις κροκάλες, άκου, γδούποι απόκοσμοι όπως των

        ψαράδων ή

Σωμάτων πού εισχωρούν το ένα στο άλλο ενώ τρέμει όλος ψυχή

Ο αιθέρας

                    κι ένα αστέρι αδόκητα βρίσκει το θάρρος με το μέτωπο σου

                    ν' αγγιχτεί

Όλος λάθη φεύγω· φιλιά πού επάνω μου έμειναν

Και τι ωραία στο ύψωμα τα κυπαρίσσια

Τι ωραία και πάλι ν' αποχτούν αρχίζουν υπόσταση άλλη

Τα ουράνια γεγονότα. Των άστρων τα διατσέντα, οί λύπες, οι
       ευωδιές

Κι οι άλλες πού απώλεσες παλαιές αισθήσεις επάνω στ' ουρανού

        την ύλη

Να τες τώρα πού διαγράφονται: ο λίθος και το μνήμα κι ο

        στρατιώτης

Οι λευκές των γυναικών καλύπτρες κι ή μακρά

Συνοδεία των αδικοχαμένων

Καιροί που πριν πολύ από τους γονιούς μου

Μ' ορφανέψατε κι αποκούμπι αλλού δε βρήκα

Σσσς... μα κανείς, κανείς δεν ξέρει. Μήτε αέρας καν

Αν είναι αυτός πού όταν στοχάζεσαι, τρελαίνει. Πιστευτός γίνεσαι

        από μόνου σου

Επειδή

                    τα χέρια σου ήταν μαθημένα σε δεντρόκηπους όπου

Ή θάλασσα εισχωρεί και τραβιέται γεμίζοντας μικρά λουλούδια

Φυσάει, φυσάει και λιγοστεύει ο κόσμος. Φυσάει

Φυσάει και μεγαλώνει ο άλλος ο θάνατος ο πόντος  γλαυκός

        κι ατελεύτητος

Ο θάνατος ο ήλιος ο χωρίς βασιλέματα.

 Ο. Ελύτης

Arthur Rimbaud

"La morale est la faiblesse de la cervelle."

(Η ηθική είναι η αδυναμία του εγκεφάλου)

"Απαλλαγμένος από κάθε ηθική

επιστρέφω στη γη να επιτελέσω ένα καθήκον.

Να γίνω ένα με τη σκληρή πραγματικότητα.

Πλάνη;;; Μπορεί...

Η εποχή που ανατέλλει είναι αμείλικτη.

Εγώ, πάντως, μπορώ να πω, ότι νίκησα∙

σβήστηκαν όλες οι απαίσιες αναμνήσεις.

Πρέπει να είσαι, οπωσδήποτε, στο πνεύμα της εποχής.

Τέρμα οι ευλογίες και τα ευλογητάρια∙

κράτα το κερδισμένο έδαφος.

Το πρόσωπό μου, ρούφηξε το ξεραμένο αίμα.

Πίσω μου, το τίποτα...

Ααα!!!

Μόνο, ένα... Άθλιο δεντράκι...

Οι αγώνες του πνεύματος είναι εξίσου άγριοι με τους

πολέμους των ανθρώπων.

Και είμαστε μόνο, στην αρχή...

Αγαπημένο χέρι(;)

τί να πω γι' αυτό...

Γελάω! Μπορώ να γελάω με τις παλιές μου, ερωτικές απογοητεύσεις.

Εκεί κάτω, αντίκρισα, την κόλαση των γυναικών και

δικαιούμαι να συλλάβω την...Αλήθεια,

σε μια ψυχή

και ένα σώμα.

Πρέπει να είσαι, οπωσδήποτε, στο πνεύμα της εποχής.

Θα συνηθίσω...

Θα συνηθίσω...

Θα συνηθίσω... "

 ΑΝ θυμάμαι καλά, κάποτε, ήταν η ζωή μου έκπαγλη

γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές καί όλα τα

κρασιά κυλούσαν.

Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.

Και τη βρήκα πικρή.

Και τη βλαστήμησα.

Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη. Δραπέτευσα.

Ω Μάγισσες, Μιζέρια, Μίσος, εσείς θα

διαφυλάξετε το θησαυρό μου.

Κατόρθωσα να σβήσω από το λογικό μου κάθε

ελπίδα ανθρώπινη.

Μ' ύπουλο σάλτο, χύμηξα σα θηρίο πάνω σ' όλες

τίς χαρές να τις σπαράξω.

Επικαλέστηκα τους δήμιους να δαγκάσω, πεθαίνοντας,

τα κοντάκια των όπλων τους.

Επικαλέστηκα κάθε Οργή και Μάστιγα να πνιγώ

στο αίμα, στην άμμο.

Η απόγνωση ήταν ο θεός μου.

Κυλίστηκα στη λάσπη.

Στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος.

Ξεγέλασα την τρέλα.

Κι' η άνοιξη μου προσκόμισε το φρικαλέο γέλιο

του ηλίθιου.

Μα τώρα τελευταία, πριν τα τινάξω για καλά,

λέω ν' αποζητήσω το κλειδί του αρχαίου συμπόσιου

μήπως βρω ξανά την όρεξή μου.

Το κλειδί αυτό είν' η συμπόνοια.

Η έμπνευση τούτη δείχνει πως ονειρεύτηκα.

«Θα μείνεις ύαινα...» ολολύζει ο διάβολος :

και με στεφανώνει με πλήθος ιλαρές παπαρούνες.

«Φτάσε στο θάνατο μ' όλες τις αχαλίνωτες ορέξεις σου,

τη φιλαυτία σου, και κάθε ασυγχώρητο αμάρτημα !»

Αχ ! απαύδησα.

Αλλά, Σατανά, φίλτατέ μου, να χαρείς, όχι βλοσυρές ματιές.

Περιμένω μερικές βδεληρότητες, αναδρομικά.

Ωστόσο, για σάς, τους εραστές της απουσίας του

περιγραφικού η διδακτικού ύφους σ' έναν συγγραφέα,

για σάς αποσπώ τις λίγες ελεεινές αυτές σελίδες από

το σημειωματάριο ενός κολασμένου.

Οι «Τρύπες» συναντούν τον Κωσταβάρα

Ας το πούμε μια φορά ακόμα: 

δίχως Ποίηση

δεν ξέρω αν υπάρχει ελπίδα στον κόσμο.

Πάντως δίχως τραγούδι

δεν υπάρχει Ομορφιά

Η αγάπη δεν είναι ζάλη.

Δεν είναι άνθος που μεθάει απ' το φιλί της άνοιξης.

Μυρωμένο τραγούδι που απλώνεται πάνω στη σάρκα γλυκά.

Η αγάπη είναι φόβος.

Δεν είναι σώμα που ζητάει να βρει παρηγοριά.

Tρυφερή αύρα που λικνίζει τα νοσταλγικά απογεύματα.

Είναι ποτάμι που περνάει μέσα από τα μαύρα λιβάδια.

Άγριος αγέρας που σπάζει τα κλαδιά στους κήπους και στα όνειρα.

Δεν είναι ζάλη η αγάπη. Δεν είναι σιγανή φωτιά.

Ούτε χωράει στα κλειστά, στα σίγουρα βράδια.

Βγαίνει έξω και χτυπιέται με το δαίμονα.

Παλεύει όλη νύχτα στ' αναμμένα αλώνια.

Βαδίζει στα τυφλά πάνω στο τεντωμένο σύρμα.

Όταν κάτω απ' τα πόδια ανοίγονται

Τα κοφτερά φαράγγια.

Όμως δεν είναι ζάλη η αγάπη.

Αγάπη είναι ο τρόμος που η ζωή μετράει το ανάστημά της.

Μετριέται με το άδειο πρόσωπο που βγαίνει απ' το σκοτάδι.

Θέλω ένα κορμί άθικτο

ένα κορμί καθαρό

να σκαλίσω πάνω του την ιστορία μου

Μια καρδιά αθώα

παιδική, ανυποψίαστη

Να την ακούω σιγά σιγά

να πρωτομουρμουρίζει

τις πρόστυχες μελωδίες μου

Θ. Κωσταβαρας

Τα ποιήματα έρχονται 

και μας βρίσκουν

όταν όλα μοιάζουν 

να ’χουν τελειώσει.

Όταν έχουμε εξαντλήσει 

και τα τελευταία περιθώρια.

Σου χρωστάω πάντα έναν Παράδεισο

Σου 'φτιαξα έναν κήπο

να στολίσει τις μέρες σου.

Να 'ρχονται τα πουλιά να χτίζουν τις φωλιές τους.

Να σε καλημερίζουν με δοξαστικά κελαηδίσματα.

Όμως εσένα δε σε γεμίζουν τα ρόδα του.

Δεν σε καλύπτουν οι φυλλωσιές του.

Εσύ έχεις στον νου τον Παράδεισο.

Εγώ σου πρόσφερα τη φωνή μου

για ν' ακούς τα τραγούδια μου.

Κι εσύ ψάχνεις να ανακαλύψεις

τους μυστικούς ρυθμούς που ορίζουν τη σκέψη μου.

Να διαβάσεις τους άγραφους στίχους

που είναι κρυμμένοι στη σιωπή μου.

Μα εγώ σου την έχω εκχωρήσει τη σκέψη μου.

Σε σένα ανήκει η σιωπή μου.

Τι μένει λοιπόν άλλο να σου χαρίσω;

Σου πρόσφερα τη φωνή μου, σου 'δωσα όλη μου την προσήλωση

σου δίνω την ίδια τη ζωή μου ακόμα.

Μα εσύ ζητάς να τη γκρεμίσω αυτή τη ζωή

και να την ξαναχτίσω

απ' την αρχή.

Κι έτσι ξεκινάω πάλι απ' το τίποτα.

Σου φτιάχνω έναν καινούργιο κήπο.

Τον στολίζω με άλλα άγνωστα δέντρα.

Μα εσύ δεν αρκείσαι

σε ό,τι σου προσφέρει το πάθος μου.

Εσύ επιμένεις να ζητάς τον Παράδεισο.

Δεν ξέρεις

πως τον Παράδεισο έχω πάντα στον νου μου.

Πως του Παραδείσου κλέβω τα άνθη, ξεσηκώνω τα δέντρα

πως αντιγράφω με τους στίχους μου τα πουλιά

όταν σου φτιάχνω τον κήπο σου.

(Από τη συλλογή  Οι μεταμορφώσεις των κήπων, 2003)

Στη δυναστεία του φόβου

Με τον φόβο πάντα πορεύθηκα

με τον φόβο συνεχίζω να διασχίζω τον κόσμο.

Μπαίνω στο αφύλαχτο όνειρο

στ' άδυτα της Αγάπης βουλιάζω.

Και μόνο μέσα σε μια πυκνή δύσβατη λόχμη

κάτω από κάποιους φιλόξενους στίχους

σαν το κυνηγημένο αγρίμι κουρνιάζω.

Κι αν κάποτε ουρλιάζω, αν χτυπιέμαι, αν χάνομαι

δεν είναι γιατί ξεχνιέμαι και βγαίνω απ' την κρύπτη μου.

Είναι γιατί κι εκεί με ξετρυπώνει ο λύκος.

Κι η φωνή μου χάνει τότε τα λόγια της

και σφαδάζει κάτω από τ' άγρια δόντια του

τρομαγμένη η ψυχή μου.

Το 'πα κι άλλη φορά, το ξαναλέω και πάλι:

Σαν το αγρίμι∙

σαν το αγρίμι έζησα τη ζωή μου.

 (Από τη συλλογή  Οι μεταμορφώσεις των κήπων, 2003)

 Θα ’ρθει μια μέρα

Θα ’ρθει μια μέρα που δε θα ξέρω ποιος είμαι.

Δε θα μπορώ να χτίσω ένα λόγο

να ψελλίσω ένα πρόσωπο.

Θα ’ρθει μια μέρα που δε θα ’μαι μόνο πολύ λυπημένος.

Θα ’μαι χαμένος σ’ έναν κόσμο ξένο για μένα

θα ’χω κιόλας απ’ αυτόν ξεχαστεί.

Θα ’ρθει μια μέρα που δε θα ’χω τίποτε ωραίο να σου χαρίσω.

Θα κλείσω μόνο τα μάτια

Και θα προσπαθήσω να σε δω μ’ έναν τρόπο αλλιώτικο.

Μα ούτε τα ριγηλά σκιρτήματα του κορμιού σου

θα μπορέσω να θυμηθώ

ούτε τα φλογερά μας οράματα

θα είμαι σε θέση να τραγουδήσω.

Κι έτσι όπως ήρθα, ξένος κι απελπισμένος

θα κινήσω να φύγω.

Θα γυρίσω πάλι σε κείνο το σκοτεινό τίποτα

χωρίς να κρατώ τίποτα πάνω μου.

έξω μόνο απ’ τα βαθιά σημάδια που θα ’χουν αφήσει στο σώμα μου

τα εγκαυστικά φιλιά σου.

Κι απ’ της φωνής σου τα χάδια που είναι χαραγμένα στους στίχους μου.

Μ’ αυτά, μόνο απ’ αυτά

εκεί που θα πάω, ίσως

μπορέσω να με γνωρίσουν.

(Από τη συλλογή  Οι μεταμορφώσεις των κήπων ,2003)

 Το ημερολόγιο της αυριανής εξορίας

Έψαχνα μέσα στις λύπες μου, να βρω τ’ αρχαία φτερά μου.

Μα στα όνειρά μου χιόνιζε πάντα.

Κι ήμουνα μόνος στον κόσμο.

Ήμουνα μόνος κι απελπισμένος

σ’ έναν κόσμο που περνούσε πλάι μου αδιάφορος.

Όπως όταν περνάει μέσα στη νύχτα ένα πλοίο κατάφωτο.

Με τις ορχήστρες του στα σαλόνια να παίζουν.

Κι έτσι, αργά και σίγουρα κι επιβλητικά

περνάει πλάι σ’ έναν ναυαγισμένο και χάνεται.

(από την ομώνυμη συλλογή, 1995)