Arthur Rimbaud

"La morale est la faiblesse de la cervelle."

(Η ηθική είναι η αδυναμία του εγκεφάλου)

"Απαλλαγμένος από κάθε ηθική

επιστρέφω στη γη να επιτελέσω ένα καθήκον.

Να γίνω ένα με τη σκληρή πραγματικότητα.

Πλάνη;;; Μπορεί...

Η εποχή που ανατέλλει είναι αμείλικτη.

Εγώ, πάντως, μπορώ να πω, ότι νίκησα∙

σβήστηκαν όλες οι απαίσιες αναμνήσεις.

Πρέπει να είσαι, οπωσδήποτε, στο πνεύμα της εποχής.

Τέρμα οι ευλογίες και τα ευλογητάρια∙

κράτα το κερδισμένο έδαφος.

Το πρόσωπό μου, ρούφηξε το ξεραμένο αίμα.

Πίσω μου, το τίποτα...

Ααα!!!

Μόνο, ένα... Άθλιο δεντράκι...

Οι αγώνες του πνεύματος είναι εξίσου άγριοι με τους

πολέμους των ανθρώπων.

Και είμαστε μόνο, στην αρχή...

Αγαπημένο χέρι(;)

τί να πω γι' αυτό...

Γελάω! Μπορώ να γελάω με τις παλιές μου, ερωτικές απογοητεύσεις.

Εκεί κάτω, αντίκρισα, την κόλαση των γυναικών και

δικαιούμαι να συλλάβω την...Αλήθεια,

σε μια ψυχή

και ένα σώμα.

Πρέπει να είσαι, οπωσδήποτε, στο πνεύμα της εποχής.

Θα συνηθίσω...

Θα συνηθίσω...

Θα συνηθίσω... "

 ΑΝ θυμάμαι καλά, κάποτε, ήταν η ζωή μου έκπαγλη

γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές καί όλα τα

κρασιά κυλούσαν.

Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.

Και τη βρήκα πικρή.

Και τη βλαστήμησα.

Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη. Δραπέτευσα.

Ω Μάγισσες, Μιζέρια, Μίσος, εσείς θα

διαφυλάξετε το θησαυρό μου.

Κατόρθωσα να σβήσω από το λογικό μου κάθε

ελπίδα ανθρώπινη.

Μ' ύπουλο σάλτο, χύμηξα σα θηρίο πάνω σ' όλες

τίς χαρές να τις σπαράξω.

Επικαλέστηκα τους δήμιους να δαγκάσω, πεθαίνοντας,

τα κοντάκια των όπλων τους.

Επικαλέστηκα κάθε Οργή και Μάστιγα να πνιγώ

στο αίμα, στην άμμο.

Η απόγνωση ήταν ο θεός μου.

Κυλίστηκα στη λάσπη.

Στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος.

Ξεγέλασα την τρέλα.

Κι' η άνοιξη μου προσκόμισε το φρικαλέο γέλιο

του ηλίθιου.

Μα τώρα τελευταία, πριν τα τινάξω για καλά,

λέω ν' αποζητήσω το κλειδί του αρχαίου συμπόσιου

μήπως βρω ξανά την όρεξή μου.

Το κλειδί αυτό είν' η συμπόνοια.

Η έμπνευση τούτη δείχνει πως ονειρεύτηκα.

«Θα μείνεις ύαινα...» ολολύζει ο διάβολος :

και με στεφανώνει με πλήθος ιλαρές παπαρούνες.

«Φτάσε στο θάνατο μ' όλες τις αχαλίνωτες ορέξεις σου,

τη φιλαυτία σου, και κάθε ασυγχώρητο αμάρτημα !»

Αχ ! απαύδησα.

Αλλά, Σατανά, φίλτατέ μου, να χαρείς, όχι βλοσυρές ματιές.

Περιμένω μερικές βδεληρότητες, αναδρομικά.

Ωστόσο, για σάς, τους εραστές της απουσίας του

περιγραφικού η διδακτικού ύφους σ' έναν συγγραφέα,

για σάς αποσπώ τις λίγες ελεεινές αυτές σελίδες από

το σημειωματάριο ενός κολασμένου.