Να γυρίζεις....

Joan Miró

Τὰ πουλιὰ δέλεαρ τοῦ Θεοῦ

(ἀποσπάσματα «Διαλόγων»)

1

Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα -—

μὲ κουρελιασμένα μάτια

μὲ φλογωμένους κροτάφους ἀπ᾿ τὴν πτώση

νὰ γυρίζεις

στὴν καλὴ πλευρά σου.

Πεσμένος αἰσθάνεσαι

τὴν κόλαση ποὺ εἶναι ἡ αἰτιότητα

τὸ στῆθος ὡσὰν συστατικὸ τοῦ ἀέρα

τὰ βήματα χωρὶς προοπτική.

Κι ὅμως στὴ χειμωνιάτικη γωνία ὁ καστανᾶς

περιβάλλεται ἀπὸ σένα.

Κόψε ἕνα τραγούδι ἀπ᾿ τ᾿ ἄνθη

μὲ δάχτυλα νοσταλγικά.

Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα.

2

Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ

στὸ τέλος

τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.

Ἀγάπη μεῖνε στὴν καρδιὰ —

αὐτὸς ἂς εἶναι ὁ κανὼν τοῦ τραγουδιοῦ σου.

Μὲ τὴν ἀγάπη

Θὰ σηκώσουμε τὴν ἀπελπισία μας

Ἀπ᾿ τὸ ἀμπάρι τοῦ κορμιοῦ.

Δὲν εἶναι φορτίο γιὰ τὴ χώρα τῶν ἀγγέλων

ἡ ἀπελπισία.

Καὶ προπαντὸς

ἂς μὴν ἀφήσουμε τὴν ἀγάπη

νὰ συνωστίζεται μὲ τόσα αἰσθήματα…

3

Ἅπλωσε ἡ γαλήνη τὰ φτερά της

ὡσὰν ἀλησμόνητος κύκνος ὀνείρου

σ᾿ αὐτὰ τὰ ἔρημα νερά.

Κάτι νιώθω σήμερα

βλέποντας τὰ πουλιά.

4

Ἡ ἀγωνία μου ὑψώνεται,

ὡς τὰ ἐδελβάις ἄνθη.

5

Τὰ ὄνειρα βλαστοὶ στὸ στῆθος

κλήματα μέσ᾿ στὴν καρδιὰ

διαγώνια ἐκδικοῦνται τὸ χῶμα

σκοτώνοντας ἐμᾶς.

Νίκος Καρούζος

Βραδινή Αθήνα

Η εποχή των εξήντα

Τώρα θέλω να σου μιλήσω γι’αυτή τη χώρα που κατοικείς και που κρύβεις μέσα σου,

αυτή τη μνησικακία που καιροφυλακτεί και που ξεσπά σε δάκρυα σ’ένα οποιοδήποτε απόγευμα βροχής πάνω στο αχανές έδαφος ερημωμένο από την εξορία

που κι αυτό το κρύβεις στις γωνίες του εύθραυστου γέλιου.

Εκείνη την υγρασία της απόστασης που θυμούνται λίμνες

και που επαναλαμβάνουν πράσινα καθρεφτιζόμενα δάση.

Εκείνο το αλάτι της πονεμένης νοσταλγίας της ερήμου.

Μια Ανατολή κορυφωμένη και στεφανωμένη από χιόνια.

Κι εκείνος ο ωκεανός που αν και τον ονομάζουν ειρηνικό,

είναι άγριος κι εσύ τον ξέρεις μέσα σου ως εξοργισμένο και ως προδότη.

Πέρασες μισή ζωή από δω και από κει, χάνοντας όλα τα βήματα

και ξοδεύοντας τα παπούτσια, από δω και από κει

τριγυρνώντας κατακτώντας απαγορευμένα κομμάτια γης.

Είπες έγκριση και υψώνεις τις χίλιες και μία σκηνές για το όνειρο,

oι καλεσμένοι σου αποδέχονται τις παρατεταμένες σιγές σου.

Ξέρουν ότι σε κάποιο μέρος κρύβεις τη βαλίτσα που δεν ξεκάνεται ποτέ.

Κι εκεί διεισδύεις σιγά σιγά στην ομίχλη των παρίας, με το περιστασιακό κουστούμι σου.

Και τί μένει από τη πατρίδα σου αν όχι ένα κομμάτι αγάπης ανάμεσα σε γλάστρες

Ένα έργο προδότης τη νοσταλγία σου

Η ίδια σου η βροχή ποτίζει τις μακριές ρίζες,

Ενώ κόβεις τα ξερά κλαδιά της αποχώρησης.

Carmen Yanez

(Μτφρ. Αθηνά -Στυλιανή Μίχου)

ΒΡΑΔΙΝΗ ΑΘΗΝΑ

Με τον ουράνιο Μπαχ

ερωτεύομαι νύχτες της πικρής Αττικής

ακούω γαλήνια κονσέρτα

που αναστρέφουν τον πόνο

σε χαλασμένα ραδιόφωνα χωρίς κουμπιά

σκονισμένα

συντριμμένα

των λυπημένων -

(βράδια μυρωμένα

η Αττική ανέβαινε ψηλά

κι ανέβαιναν

τα βάσανα κ` οι έγνοιες...).

Είχα μιαν αγάπη

χάθηκε

την έφραξαν πάθη καιρικά

μα όμως κάποτε

λέω θ’ ανταμώσουμε ψηλά

μεσ’ στη γαλάζια σκόνη του αιθέρα.

Έχει άνθος στα μαλλιά

είναι τα μάτια της εφιαλτικά και σύρουν.

Αλλ’ εγώ με τη δύναμη του αθώου

στους κινδύνους

ανεβαίνω.

Είχα μιαν αγάπη

τώρα ταξιδεύει μακριά

κ` η σελήνη γέμισε κίτρινα πουλιά.

Έχει άνθος

και φέρνει

όνειρα

στον ερειπωμένο μου

ύπνο.

Νίκος Καρούζος