Η εποχή των εξήντα
Τώρα θέλω να σου μιλήσω γι’αυτή τη χώρα που κατοικείς και που
κρύβεις μέσα σου,
αυτή τη μνησικακία που καιροφυλακτεί και που ξεσπά σε δάκρυα σ’ένα οποιοδήποτε
απόγευμα βροχής πάνω στο αχανές έδαφος ερημωμένο από την εξορία
που κι αυτό το κρύβεις στις γωνίες του εύθραυστου γέλιου.
Εκείνη την υγρασία της απόστασης που θυμούνται λίμνες
και που επαναλαμβάνουν πράσινα καθρεφτιζόμενα δάση.
Εκείνο το αλάτι της πονεμένης νοσταλγίας της ερήμου.
Μια Ανατολή κορυφωμένη και στεφανωμένη από χιόνια.
Κι εκείνος ο ωκεανός που αν και τον ονομάζουν ειρηνικό,
είναι άγριος κι εσύ τον ξέρεις μέσα σου ως εξοργισμένο και ως προδότη.
Πέρασες μισή ζωή από δω και από κει, χάνοντας όλα τα βήματα
και ξοδεύοντας τα παπούτσια, από δω και από κει
τριγυρνώντας κατακτώντας απαγορευμένα κομμάτια γης.
Είπες έγκριση και υψώνεις τις χίλιες και μία σκηνές για το όνειρο,
oι καλεσμένοι σου αποδέχονται τις παρατεταμένες σιγές σου.
Ξέρουν ότι σε κάποιο μέρος κρύβεις τη βαλίτσα που δεν ξεκάνεται ποτέ.
Κι εκεί διεισδύεις σιγά σιγά στην ομίχλη των παρίας, με το περιστασιακό
κουστούμι σου.
Και τί μένει από τη πατρίδα σου αν όχι ένα κομμάτι αγάπης ανάμεσα σε γλάστρες
Ένα έργο προδότης τη νοσταλγία σου
Η ίδια σου η βροχή ποτίζει τις μακριές ρίζες,
Ενώ κόβεις τα ξερά κλαδιά της αποχώρησης.
Carmen
Yanez
(Μτφρ. Αθηνά -Στυλιανή Μίχου)
ΒΡΑΔΙΝΗ ΑΘΗΝΑ
Με τον ουράνιο Μπαχ
ερωτεύομαι νύχτες της πικρής
Αττικής
ακούω γαλήνια κονσέρτα
που αναστρέφουν τον πόνο
σε χαλασμένα ραδιόφωνα χωρίς
κουμπιά
σκονισμένα
συντριμμένα
των λυπημένων -
(βράδια μυρωμένα
η Αττική ανέβαινε ψηλά
κι ανέβαιναν
τα βάσανα κ` οι έγνοιες...).
Είχα μιαν αγάπη
χάθηκε
την έφραξαν πάθη καιρικά
μα όμως κάποτε
λέω θ’ ανταμώσουμε ψηλά
μεσ’ στη γαλάζια σκόνη του
αιθέρα.
Έχει άνθος στα μαλλιά
είναι τα μάτια της εφιαλτικά
και σύρουν.
Αλλ’ εγώ με τη δύναμη του αθώου
στους κινδύνους
ανεβαίνω.
Είχα μιαν αγάπη
τώρα ταξιδεύει μακριά
κ` η σελήνη γέμισε κίτρινα
πουλιά.
Έχει άνθος
και φέρνει
όνειρα
στον ερειπωμένο μου
ύπνο.
Νίκος Καρούζος
