Joan
Miró
Τὰ
πουλιὰ δέλεαρ τοῦ Θεοῦ
(ἀποσπάσματα
«Διαλόγων»)
1
Νὰ
γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα -—
μὲ
κουρελιασμένα μάτια
μὲ
φλογωμένους κροτάφους ἀπ᾿ τὴν πτώση
νὰ
γυρίζεις
στὴν
καλὴ πλευρά σου.
Πεσμένος
αἰσθάνεσαι
τὴν
κόλαση ποὺ εἶναι ἡ αἰτιότητα
τὸ
στῆθος ὡσὰν συστατικὸ τοῦ ἀέρα
τὰ
βήματα χωρὶς προοπτική.
Κι
ὅμως στὴ χειμωνιάτικη γωνία ὁ καστανᾶς
περιβάλλεται
ἀπὸ σένα.
Κόψε
ἕνα τραγούδι ἀπ᾿ τ᾿ ἄνθη
μὲ
δάχτυλα νοσταλγικά.
Νὰ
γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα.
2
Θὰ
περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ
στὸ
τέλος
τὰ
ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.
Ἀγάπη
μεῖνε στὴν καρδιὰ —
αὐτὸς
ἂς εἶναι ὁ κανὼν τοῦ τραγουδιοῦ σου.
Μὲ
τὴν ἀγάπη
Θὰ
σηκώσουμε τὴν ἀπελπισία μας
Ἀπ᾿
τὸ ἀμπάρι τοῦ κορμιοῦ.
Δὲν
εἶναι φορτίο γιὰ τὴ χώρα τῶν ἀγγέλων
ἡ
ἀπελπισία.
Καὶ
προπαντὸς
ἂς
μὴν ἀφήσουμε τὴν ἀγάπη
νὰ
συνωστίζεται μὲ τόσα αἰσθήματα…
3
Ἅπλωσε
ἡ γαλήνη τὰ φτερά της
ὡσὰν
ἀλησμόνητος κύκνος ὀνείρου
σ᾿
αὐτὰ τὰ ἔρημα νερά.
Κάτι νιώθω σήμερα
βλέποντας
τὰ πουλιά.
4
Ἡ
ἀγωνία μου ὑψώνεται,
ὡς
τὰ ἐδελβάις ἄνθη.
5
Τὰ
ὄνειρα βλαστοὶ στὸ στῆθος
κλήματα
μέσ᾿ στὴν καρδιὰ
διαγώνια
ἐκδικοῦνται τὸ χῶμα
σκοτώνοντας ἐμᾶς.
Νίκος
Καρούζος
