S. Dali
Η
άλλη λύση
Κανείς
δεν σκέφτηκε την έπαρση
που
κρύβει ένα μαρτύριο
και
τι σκληρή απαιτεί
ταπείνωση
κι αυτοθυσία
από
αδύναμους ανθρώπους σαν κι εμάς.
Όλοι
κατανοούμε βέβαια το άδικο
της
χλεύης και του διασυρμού
της
προδοσίας.
Όμως
αντί για σταύρωση θεαματική
κι
ιδίως αντί γι’ ανάσταση
εν
αμφιβολία
γιατί
να μη διαλέξεις ένα τέλος
όπως
έζησες, μοναχικό
γενναίο
κι ευσύνοπτο
και
υψηλό και δωρικό
κι
αδιαμφισβήτητο;
Μια
τέτοια αυτόχειρ λύση
θα’
ταν για λίγους από μας μια προτροπή
κι
ευεργεσία για τους υπολοίπους
καθώς
θα τους στερούσε πάσα ελπίδα
μα
και τον τρόμο κρίσης
για
μια μέλλουσα ζωή.
***
Εσπερινός
της αγάπης
Η
πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.
Σταθμός
Πελοποννήσου
κι
απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι
μόνον
εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα.
Είμαστε
γέροι πια κι οι δυο
κι
εγώ αφού γράφω ποιήματα
πιο
γέρος.
Αλλά
πού πήγανε τόσοι δικοί μας;
Μέσα
σε μια βδομάδα
δεν
απόμεινε κανείς.
Ήταν
Μεγάλη βέβαια
γεμάτη
πάθη, προδοσίες, σταυρώσεις-
θέλουν
πολύ για να υποκύψουν οι κοινοί θνητοί;
Έτσι
ακριβώς, από τα Βάγια μέχρι σήμερα
θα
‘πρεπε κάπως να ‘χαμε κι εμείς χωρέσει.
Όμως
το Πάσχα τέλειωσε, μητέρα.
Κι
εμείς τι θ’ απογίνουμε
σ’
ένα παγκάκι
αθάνατοι
καθώς
νυχτώνει;
Γιάννης Βαρβέρης, από την ποιητική συλλογή «Ο άνθρωπος μόνος» (εκδ. Κέδρος)
