.jpg)
Και
μες στην τέχνη πάλι,
ξεκουράζομαι
απ’ την δούλεψή της.
Η πολις
Ειπες:"Θα παγω σ'αλλη γη, θα παγω σ'αλλη θαλασσα.
Μια πολις αλλη θα βρεθει καλλιτερη απο αυτη.
Καθε προσπαθεια μου μια καταδικη ειναι γραφτη.
Κ'ειν'η καρδια μου-σα νεκρος-θαμενη.
Ο νους μου ως ποτε μες στον μαρασμον αυτον θα μεινει.
Οπου το ματι μου γυρισω, οπου κι αν δω
ερειπια μαυρα της ζωης μου βλεπω εδω,
που τοσα χρονια περασα και ρημαξα και χαλασα#.
Καινουργιους τοπους δεν θα βρεις, δε θαβρεις αλλες θαλασσες.
Η πολις θα σε ακολουθει. Στους δρομους θα γυρνας
τους ιδιους. Και στες γειτονιες τες ιδιες θα γερνας
και μες στα ιδια σπιτια αυτα θ'ασπριζεις.
Παντα στην πολι αυτη θα φθανεις. Για τα αλλου-μη ελπιζεις-
δεν εχει πλοιο για σε, δεν εχει οδο.
Ετσι που τη ζωη σου ρημαξες εδω
στην κωχη τουτη τη μικρη, σ'ολην την γη την χαλασες.
Τελειωμενα
Μεσα στο φοβο και στες υποψιες,
με ταραγμενο νου και τρομαγμενα ματια,
λυωνουμε και σχεδιαζουμε το πως να καμουμε
για ν'αποφυγουμε τον βεβαιο
τον κινδυνο που ετσι φρικτα μας απειλει.
Κι ομως λανθανουμε, δεν ειν'αυτος στον δρομο.
Ψευτικα ησαν τα μηνυματα
(ή δεν τ'ακουσαμε, ή δεν τα νοιωσαμε καλα).
Αλλη καταστροφη, που δεν την φανταζομεθαν,
εξαφνικη, ραγδαια πεφτει επανω μας,
κι ανετοιμους -που πια καιρος- μας συνεπαιρνει.
Μονοτονια
Την μιαν μοτονονην ημερα αλλη
μονοτονη, απαραλλακτη ακολουθει. Θα γινουν
τα ιδια πραγματα, θα ξαναγινουν παλι-
η ομοιες στιγμες μας βρισκουνε και μας αφινουν.
Μηνας περνα και φερνει αλλον μηνα.
Αυτα που ερχονται κανεις ευκολα τα εικαζει.
Ειναι τα χθεσινα τα βαρετα εκεινα.
Και καταντα το αυριο πια σαν αυριο να μη μοιαζει.
.jpg)
Che fece''' Il gran rifiuto
Σε μερικους ανθρωπους ερχεται μια μερα
που πρεπει το μεγαλο Ναι ή το μεγαλο Οχι
να πουνε. Φανερωνεται αμεσως οποιος τοχει
ετοιμο μεσα του το Ναι, και λεγοντας το περα
πηγαινει στην τιμη και στην πεποιθηση του.
Ο αρνηθεις δεν μετανοιωνει. Αν ρωτιουνταν παλι,
οχι θα ξαναελεγε. Κι ομως τον καταβαλλει
εκεινο τ'οχι -το σωστο- εις ολην την ζωη του.
Αννα Δαλασσηνη
Εις το χρυσοβουλλον που εβγαλ'ο Αλεξιος Κομνηνος
για να τιμηση την μητερα του επιφανως,
την λιαν νοημονα Κυριαν Αννα Δαλασσηνη-
την αξιολογη στα εργα της, στα ηθη-
υπαρχουν διαφορα εγκωμιαστικα:
εδω ας μεταφερουμε απο αυτα
μια φρασιν εμορφην, ευγενικη
"Ου το εμον ή το σον, το ψυχρον τουτο ρημα ερρηθη#.
Απιστια
Σαν παντρευαν την Θετιδα με τον Πηλεα
σηκωθηκε ο Απολλων στο λαμπρο τραπεζι
του γαμου, και μακαρισε τους νεονυμφους
για το βλαστο που θαβγαινε απ'την ενωσι των.
Ειπε: Ποτε αυτον αρρωστια δεν θαγγιξει
και θαχει μακρυνη ζωη. -Αυτα σαν ειπε,
η Θετις χαρηκε πολυ, γιατι τα λογια
του Απολλωνος που γνωριζε απο προφητειες
την φανηκαν εγγυησις για το παιδι της.
Κι οταν μεγαλωνεν ο Αχιλλευς, και ηταν
της Θεσσαλιας επαινος η εμορφια του,
η Θετις του Θεου τα λογια ενθυμουνταν.
Αλλα μια μερα ηλθαν γεροι με ειδησεις,
κ'ειπαν τον σκοτωμο του Αχιλλεως στην Τροια.
Κ'η Θετις ξεσχιζε τα πορφυρα της ρουχα,
κ'εβγαζεν απο πανω της και ξεπετουσε
στο χωμα τα βραχιολια και τα δαχτυλιδια.
Και μες στον οδυρμο της τα παληα θυμηθη,
και ρωτησε τι εκαμνε ο σοφος Απολλων,
που γυριζεν ο ποιητης που στα τραπεζια
εξοχα ομιλει, που γυριζε ο προφητης
οταν τον υιο της σκοτωναν στα πρωτα νειατα.
Κ'οι γεροι την απηντησαν πως ο Απολλων
αυτος ο ιδιος εκατεβηκε στην Τροια,
και με τους Τρωας σκοτωσε τον Αχιλλεα.
