Samuel Beckett

«Οι λέξεις ήταν 

η μόνη μου αγάπη»

je suis ce cour de sable qui glisse

entre le galet et le dune

le pluie d'etre pleur sur ma vie

sur moi ma vie qui me fuit me poursuit

et finira le jour de son commencement

cher instant je te vois

dan ce rideau de brume qui recule

ou je n'aurai plus a fouler ces long seuils mouvants

et vivrai le temps d'une porte

qui s'ouvre et se referme

Είμαι αυτή η ροή της άμμου που γλιστράει
ανάμεσα στο βότσαλο και στον αμμόλοφο
η καλοκαιρινή βροχή πέφτει πάνω στη ζωή μου
πάνω σ' εμένα η ζωή μου που μου ξεφεύγει με 
καταδιώκει
και θα σβήσει τη μέρα που άρχισε

αγαπημένη στιγμή σε βλέπω
μέσα σ' αυτό το παραπέτασμα της ομίχλης που χάνεται
όπου δε θα 'χω παρά να πατήσω σ' αυτά τα μακριά
κινούμενα κατώφλια
και θα ζήσω
όσο ν' ανοιγοκλείσει μια πόρτα

v   

je voudrais que mon amour meure
qu'il pleuve sur le cimetiere
et les ruelles ou je vais
pleurant celle qui crut m'aimer

θα ‘θελα η αγάπη μου να πέθαινε

θα ’θελα να ‘βρεχε στο κοιμητήρι

και στα δρομάκια που διαβαίνω

κλαίγοντας αυτήν που πίστεψε ότι μ’ αγάπησε

v   

Elles viennent

autres et pareilles

avec chacun c’est autre et c’est pareil

avec chacune l’absence d’amour est autre

avec chacune l’absence d’amour est pareille

έρχονται

ίδιες κι αλλιώτικες

με καθεμιά τους είναι το ίδιο κι αλλιώτικα

με καθεμιά τους η απουσία του έρωτα είναι αλλιώτικη

με καθεμιά τους η απουσία του έρωτα είναι η ίδια

v   

 musique de l’indifférence

cœur temps air feu sable

du silence éboulement d’amours

couvre leurs voix et que

je ne m’entende plus

me taire

μουσική της αδιαφορίας

καρδιά χρόνος αέρας φωτιά άμμος

σιωπή βούλιαγμα ερώτων

σκεπάζει τις φωνές τους και

να μην ακούγομαι πια

να βουβαθώ

v   

que ferais-je sans ce monde sans visage sans questions

où être ne dure qu’un instant où chaque instant

verse dans le vide dans l’oubli d’avoir été

sans cette onde où à la fin

corps et ombre ensemble s’engloutissent

que ferais-je sans ce silence gouffre des murmures

haletant furieux vers le secours vers l’amour

sans ce ciel qui s’élève

sur la poussière de ses lests

que ferais-je je ferais comme hier comme aujourd’hui

regardant par mon hublot si je ne suis pas seul

à errer et à virer loin de toute vie

dans un espace pantin

sans voix parmi les voix

enfermées avec moi

 τι θα ‘κανα χωρίς αυτόν τον κόσμο χωρίς πρόσωπο χωρίς απορίες

όπου η ψυχή δε ζει παρά μια στιγμή όπου κάθε στιγμή

χάνεται στο κενό στη λησμονιά της αλλοτινής της ύπαρξης

χωρίς αυτό το κύμα όπου στο τέλος

κορμί και σκιά καταβροχθίζονται

τι θα ‘κανα χωρίς αυτή τη σιωπηλή δίνη των ψιθύρων

που ασθμαίνει μανιασμένη για βοήθεια γι’ αγάπη

χωρίς αυτόν τον ουρανό που υψώνεται

πάνω απ’ τη σκόνη της σαβούρας του

τι θα ‘κανα θα ‘κανα ό,τι και χθες ό,τι και σήμερα

αγναντεύοντας απ’ το φεγγίτη μου μπας και δεν είμαι μόνος

να πλανιέμαι και να φεύγω μακριά απ’ όλη ετούτη τη ζωή

σ’ ένα χώρο μπερδεμένο

χωρίς φωνή ανάμεσα στις φωνές

που είν’ έγκλειστες μαζί μου

 ( «Ποιήματα συνοδευόμενα από σαχλοκουβέντες», μτφρ: Γιώργος Βίλλιος, εκδ: Ερατώ, 1989)