Anne
Sexton
Φυλάξου απ’ την
εξουσία,
η ισχύς της
μπορεί να σου ανοίξει το λάκκο,
χιόνι, χιόνι,
χιόνι, σου ακινητοποιεί το βουνό.
Φυλάξου απ’ το
μίσος,
μπορεί το στόμα
του ν’ ανοίξει και να σε εκτινάξει
να φας το πόδι
σου, λεπρός της μιας στιγμής.
Φυλάξου απ’ τους
φίλους,
γιατί σαν τους
προδώσεις,
όπως και θα
κάνεις,
θα θάψουν το
κεφάλι τους στην τουαλέτα
και θα χαθούν
τραβώντας το καζανάκι.
Φυλάξου απ’ το
πνεύμα,
γιατί ξέρει τόσα
που δεν ξέρει τίποτα
και σε αφήνει
ανάποδο εκκρεμές,
εκστομίζοντας
γνώση, ενόσω η καρδιά σου
καταρρέει απ’ το
στόμα σου.
Φυλάξου απ’ τα
παιχνίδια, το κομμάτι του ηθοποιού,
το λόγο που
σχεδιάζεται, μαθαίνεται, δίδεται,
καθώς θα σε
δώσουν
και θα στέκεσαι
σαν απογυμνωμένο αγοράκι
που κατουρά το
ίδιο του το παιδικό κρεβάτι.
Φυλάξου απ’ την
αγάπη
(εκτός κι αν
είναι αληθινή,
και κάθε σημείο
του σώματός σου λέει ναι, και τα δάχτυλα ακόμη),
θα σε τυλίξει σαν
μούμια,
και η κραυγή σου
δεν θα εισακουστεί
και από τα ζωτικά
σου όργανα δεν θα λειτουργεί κανένα.
Αγάπη; Κάνε την
άντρα. Κάνε τη γυναίκα.
Πρέπει να είναι
ένα κύμα μες στο οποίο να θες να γλιστρήσεις,
στο οποίο θα
δώσεις το σώμα σου, στο οποίο το γέλιο σου θα δώσεις,
δώσε, σαν η
χαλικώδης άμμος σε παρασύρει,
τα δάκρυά σου στη
γη. Το να αγαπάς κάποιον είναι κάτι
σαν προσευχή που
δεν τη σχεδιάζεις, απλώς πέφτεις
στην αγκαλιά της,
αφού η πίστη σου τη δυσπιστία σου ξεκάνει.
Άνθρωπε ξεχωριστέ,
αν ήμουν στη θέση
σου, σημασία δεν θα ‘δινα
στις νουθεσίες
μου,
μισές φτιαγμένες
από δικές σου λέξεις
και κομματάκι
δικές μου.
Μια σύμπραξη.
Δεν πιστεύω λέξη
απ’ όσα είπα,
αν εξαιρέσεις
μερικές, αν εξαιρέσεις ότι σε σκέφτομαι σαν κάποιο νέο δέντρο
με κολλημένα τα
φύλλα του επάνω, και ξέρω πως θα ριζώσεις
ώστε η αληθινή
πρασινάδα να φανεί.
Αφέσου. Αφέσου.
Ω, άνθρωπε
ξεχωριστέ,
φύλλα εν δυνάμει,
αυτή η
γραφομηχανή στο διάβα της προς αυτά σε βρίσκει καλό,
μα θέλει
κρυστάλλινα ποτήρια να διαλύσει
ως ένδειξη τιμής,
για σένα,
όταν ο σκοτεινός
φλοιός ξεπεταχτεί
και θα αεροπορείς
ανάλαφρα
σαν ένα
φουσκωμένο μπαλόνι.
24
Μαρτίου 1974
Μετάφραση: Δήμητρα Σταυρίδου
