Παντελής Μπουκάλας

 «Συμβαίνει. Απλώς συμβαίνει η αγάπη. 

Όπως συμβαίνει η θάλασσα».

Ανέφικτο

Κανένα ποίημα δεν είπε δεν θα πει

το σπαραγμό στο βάθος του

εκεί που κατοικεί γυαλί τριμμένο

Κανένα ποίημα ποτέ του

δεν απέδωσε δεν θ' αποδώσει

τον άνθρωπο

γυναίκα άντρας

που φεύγει απ' τη δουλειά

ο ήλιος νυχτωμένος

και σπίτι του τα πόδια του πεισματωμένα

δεν τον στρέφουν

τον περιμένουν δεν τον περιμένουν

και να χαθεί, αυτό ποθεί,

κομμάτια κομματάκια

να μηδενιστεί

γιατί έχει νύχτα μέσα του αυθόρμητη

βαρύτερη απ' του ήλιου

κι έχει το δέρμα πέτρινο από μια θλίψη

πού της περιττεύουν οι αιτίες

Κανένα ποίημα ποτέ του

δεν τραγούδησε και δεν θα τραγουδήσει

την αγωνία όποιου αγαπά και δέεται

να φύγει γρήγορα να φύγει ο χρόνος

όσον γεωργεί σμιγμένος με την αγαπώ του

για να 'ρθει γρήγορα πιο γρήγορα να ρθει

ο άλλος χρόνος ο επόμενος

να σμίξει πάλι με την αγαπώ

να γεωργηθούνε

Κανένα ποίημα ποτέ του

δεν ιστόρησε και δεν θα ιστορήσει

τον πανικό να μη θυμάσαι

καν τι μήνας

ποια η μέρα

έτσι όπως τα φύλλα στο ημερολόγιο

καθηλωθήκαν στο φθινόπωρο

Κανένα ποίημα ποτέ του δεν ετόλμησε

δεν θα τολμήσει να το πει

πως αληθεύει με το ψέμα του ο άνθρωπος

- και δίχως όχι

Κανένα ποίημα ποτέ του δεν υψώθηκε

και δεν θα υψωθεί

όσο χελιδονάκι ταπεινό χωμάτινο

που απ' το πολύ το μαύρο του

ολολευκαίνεται

Κανένα

Γι' αυτό και συνεχίζουμε να γράφουμε

 Νταλκάς  

Τον έρωτα σε λέξη μια πως να τον καταφέρω,

πάντως πιο ταιριαστός μου φαίνεται ο σεβντάς,

όχι σεκλέτι η ντέρτι. Αγρίως υποφέρω

μα στην αγάπη δεν χωράει « ταν η επί τας ».

Δεν είναι δίλημμα η αγάπη, είναι σπαραγμός,

κι όταν μιλιέται κι όταν άρρητα πονάει.

Δεν είναι λίμνη η αγάπη, είναι ποταμός,

κι αν καμωθείς το βράχο, σε σαρώνει όπως ξεσπάει.

Σεβντάς λοιπόν, λαχτάρα πού αγριεύει,

και ρήματα σοφίζεται και μουσική

όταν με το κενό και την απόσταση παλεύει,

κι ας ξέρει πως αγιάτρευτη η πληγή.

Νταλκάς, σεβντάς και ντέρτι και σεκλέτι

-         α ,γλώσσα ωραία, πλούσια η ελληνική.

Γλώσσα του έρωτα του κόσμου όλες οι γλώσσες

-         κι όλες μαζί λαβαίνουν νόημα απ΄τη σιωπή.

 Μου παρήγγειλε τ΄αηδόνι

Τώρα μαθαίνω πώς η λύπη

γράφεται μ΄έψιλον και γιώτα.

Λείπεις – κι όλος ο κόσμος λείπει.

Λείπεις και νύχτωσαν τα φώτα.

Φωνή που ξεμακραίνει, τρέμει

φωνή ίδια βουνό ένα κλάμα.

Σαν δίχως νήμα μια ανέμη

σαν θαύμα που γυρνάει σε τραύμα.

Φωνή φαρμάκι, και το πίνω

όλο πουλί μου, να γλυκάνεις.

Το νου και το κορμί τα σβήνω,

μόνο εσύ μη μου πικράνεις.

Ακούω πιο βαθιά απ΄τη φωνή σου.

Νιώθω το βλέμμα της σιωπής σου σπαραγμένο.

Αξιώθηκα στιγμούλα της στιγμής σου.

Δώρο πιο τίμιο δεν έχω να προσμένω.

Ζούμ-

Από της θάλασσας τον κόρφο

κόκκινη ανατέλλει η σελήνη,

δρεπάνι ακονισμένο απ΄τη λαχτάρα σου,

και με θερίζει

Τα σώματα

στη γλώσσα λύνονται

του πόθου

στη γλώσσα δένονται

του πόνου,

πυκνώνουν στο βαθύ φιλί

σχεδόν αποσαρκώνονται,

ακίνητος επιταχύνεται ακάθεκτος ο χρόνος

Κι ας άμμος,

οριστική η αγάπη γράφεται

ότι τη γράφει ένα δρεπάνι έμπυρο

εκεί ακριβώς όπου η θάλασσα ουρανίζεται

    

       Σύνοψη

       

       Μια μεταφορά ο βίος 
        Κυριολεκτικά 

        Ακάθεκτα περνούν τα χρόνια μας τα στάσιμα 
        ένας αέρας πες ένας αέρας. Ούτε. 
        Εκείνος, μια θ' αναστήσει τη φωτιά 
        μόλις που σβήνει 
        μια τα καράβια θα τα κινδυνέψει 
        μια πιο αψύ θα κάνει το κρασί. 
        Αέρας το λοιπόν. 
        Αφού το λες. 
        Φυσάει και φεύγει. 
        Απ' την πληγή δεν απομένει παρά η μνήμη της, 
        λειψή κι εκείνη, 
        μακρινή. Τότε. Θυμάσαι. Δεν θυμάσαι; 
        Τότε που έφυγε ο... 
        Ο; 
        Όλα τα συνοψίζει ο θάνατος 

                                                                                   [Όλα;]