Μάνος Χατζηδάκις, τωρινή απουσία....

   Τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθιά

 και απόλυτα, θέλω να μάθω

 ο ίδιος ποιος υπήρξα,

 τι σκέφθηκα, πώς έζησα και τι είναι αυτό

 που συνθέτει τη μελλοντική μου απουσία

Μάνος Χατζιδάκις

1 Ιανουαρίου 1980

Ερωτικό
Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς
Και θα με βρεις είτε σαν άστρο
Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Eίτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος

Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα
Μαζεύονται όλοι οι ποιητές
Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
Και περιμένουν
Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μεσ’ στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παράθυρό σου

Το πρόσωπό μου φωτεινό
Να σχηματίζει αστερισμό
Να σου χαμογελάει
Και να σου ψιθυρίζει
Καλή νύχτα

Παιδί της γης
Παιδί της γης
Παιδί τραγουδισμένο
Έτσι που σε φαντάζομαι
Σαν αστραπή
Μπλέκω τα δάκτυλα
Κλείνω τα μάτια μου
Και σ’ ονομάζω Μουσική

“Δεν σε πληγώνω αφέντη μου
Φιλιά σου δίνω'

Παιδί της γης
Παιδί τραγουδισμένο
Έτσι όπως μεσ’ στη θύμηση
Θυμίζεις τ’ όνειρό σου
Βγαίνουν μορφές πιο δυνατές
Κι απ΄την μορφή του Χάρου

“Δεν σε πληγώνω αφέντη μου
Φιλιά σου δίνω'

Παιδί της γης
Παιδί τραγουδισμένο
Έτσι που σε φαντάζομαι
Με τη φλογέρα και τον αητό
Στον ώμο σου
Χαράζεις μια τον Θάνατο
Και τον γυρνάς σε ωραίο σκοπό

 Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ’ αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.

Μάνος Χατζιδάκις

Νοέμβριος 1980 – Μάρτιος 1981

Ηθοποιός σημαίνει φως.

Είναι καημός πολύ πικρός  και στεναγμός πολύ μικρός.

Μίλησε,κλαις; Όχι δε λες. Μήπως πεινάς; Και τι να φας! Όλο γυρνάς,πες μου πού πας;

Σ' αναζητώ στο χώρο αυτό, γιατί είμ' εγώ πολύ μικρός και θλιβερός ηθοποιός.

Θα παίξεις μια, θα παίξω δυο. Θα κλάψεις  μια, θα κλάψω δυο.

Σαν καλαμιά θα σ'αρνηθώ, θα σκεπαστώ, θα τυλιχτώ  μ' άσπρο πανί κι ένα πουλί,

άσπρο πουλί που θα καλεί τ' άλλο πουλί, το μαύρο πουλί.

Παρηγοριά στη λυγαριά, υπομονή! Αχ πώς πονεί!

Κι ύστερα λες για δυο τρελλές που μ' αγαπούν γιατί σιωπούν, γιατί σιωπούν......

Έλα στο φως, παίζω θα δεις. Είμαι σοφός μην απορείς, έλα στο φως, παίζω θα δεις.

Ηθοποιός, ό,τι κι αν πεις είναι καημός πολύ πικρός και στεναγμός πολύ βαθύς.

Ηθοποιός, είτε μωρός, είτε σοφός είμαι κι εγώ, καθώς κι εσύ είσαι παιδί, που καρτερεί κάτι να δει.

Πιες το κρασί, στάλα χρυσή απ' τη ψυχή, ως την ψυχή.

Παίδες,
πριν 15 χρόνια με μια άλλη μουσική
σας είχα πει ότι θα ξαγρυπνώ έξω απ’ τα σπίτια σας
για να μαζεύω τα όνειρα σας.

Τώρα κουράστηκα...

Εσείς, είτε ονειρεύεστε είτε όχι,
μπορείτε και ζείτε χωρίς εμένα
δεν ανήκω ούτε στη ζωή σας, ούτε στα όνειρά σας...

Ακόμη κουράστηκα να πλέκω μουσικές από
το υλικό των ματιών σας
κι απ’την επιθυμία των σωμάτων σας.

Προτιμώ να φύγω μακριά σας για πάντα,
ίσως συναντηθώ με μερικούς σοφούς
που δεν τους ένιωσα όταν κι εγώ ήμουν νέος.

                                                                                           Γεια σας, παίδες, γεια σας...