Κεντίδια τ ουρανού, αφροί κυμάτων
πώς με λικνίζετε πάνω στη θύμηση
πώς με σφραγίζετε με την φθορά
πώς με λικνίζετε πάνω στη θύμηση
πώς με σφραγίζετε με την φθορά
Ποτέ Παρόν
Εἷναι οἱ κόρες τῶν ματιῶν πού ἀδειάζουνε
τό φῶς τους
σ’ αὐτές τίς πόλεις πού βρέχει ἀτέλειωτα
σ’ αὐτήν τήν πόλη πού τελειώνει ἀτέλειωτα
ἔχω γίνει διάφανη
μπροστά στόν γυάλινο καθρέφτη
διάφανα κομμάτια ἡ σάρκα μου
μέ τό μπλέ νά ξεχωρίζει
δέν έχουν σημασία οἱ ἡμερομηνίες πού σημειώνεις
ἔλεγες
δέν μπορεῖς ποτέ ν’ ἀποφύγεις τίποτα
τήν ζωή, τόν ἔρωτα, τόν θάνατο
δέν θέλω ν’ ἀποφύγω τίποτα
μονάχα τήν θλίψη
ή πόρτα ἀνοίγει καί κλείνει
μέ τόν ἀέρα
θἄρθει δέν θἄρθει
Ἐκείνος Ἐγώ
θά πηγαίνει καί θἄρχεται
θά τρομάζει
θά θυμᾶται
πίσω ἀπό τό παρελθόν
καί μπροστά ἀπό τό μέλλον
Ποτέ Παρόν
θά θυμώνει ἀσυνάρτητα
θά ἐξαφανίζεται
δέν καταλαβαίνει τίποτα
γυμνοί
μπροστά στήν ἱστορία
ὅπως κἄποτε στόν ἥλιο
****
