Εγγονόπουλος, Στην κοιλάδα με τους ροδώνες

Νίκος Εγγονόπουλος

                                ΆΝΘΗ

μάτια που πλέον δεν βλέπετε 

βλέμματα όπου δεν  

σας ελκύει πια η μορφή του κόσμου 

είσαστε αστέρια  

 φωτίζετε

Η  ΣΗΜΑΙΑ

…je la veux agiter dans l’ air comme un mouchoir.

CH. BAUDELAIRE  La Chevelure

Μην αψηφάς την αγάπη:

δεν είν’ έμορφα τα κλαϋμένα μάτια.

Όμως να μην αργήσεις:

θα μας ξανάρθης γλήγορα, πάλι, δεν είναι;

Εγώ, κάθε φορά που πάει ν’  αποτολμήσω κάτι

έρχεται αυτό το σύννεφο ελπίδων

όλο άσπρες κι’ απαλά ρόδινες απατηλές νταντέλλες.

Συνετιστήτε:

κάθε μέρα δεν είναι δυνατό να στήνεται η καρμανιόλα.

Λίγο λίγο θ’  ασπρίσουν τα μαλλιά σας:

άσπρη σημαία.

Η άσπρη σημαία είναι το σημάδι

πως παραδίδεστε και πως τα καστρα πια για πάντα κα-

ταρρέουν.  

Το λίκνον ο λύχνος

πάντοτε αγαπούσα

-με πάθος-
κάθε εκδήλωση της ζωής
όμως δεν μ'ένοιαζε
o θάνατος

τώρα που μ'άφισες να ξαποσταίνω
πλάι στο λαμπρό φώς
των ωραίων ματιών σου
τώρα αγαπώ ακόμη περισσότερο τη ζωή
και δε θα'θελα
να πεθάνω πια
ποτέ.