«Ὤ ναί, ξέρω
καλά πώς δέν χρειάζεται
καράβι γιά νά ναυαγή-
σεις, πώς δέν
χρειάζεται ὠκεανός γιά νά πνιγεῖς.
Ὑπάρχουνε
πολλοί πού ναυαγῆσαν μέσα στό
κοστούμι τους
μές στή βαθιά
τους πολυθρόνα, πολλοί πού
γιά πάντα τούς
σκέπασε τό πουπουλένιο
πάπλωμά τους.
Πλῆθος
ἀμέτρητο πνίγηκαν μέσα στή σούπα τους, σ’ ἕνα
κουπάκι του καφέ, σ’ ἕνα
κουτάλι του γλυκοῦ… Ἄς εἶναι
γλυκός ὁ ὕπνος τους ἐκεῖ βαθιά πού κοιμοῦνται, ἅς εἶναι
γλυ-
κός κι ἀνόνειρος.
Κι ἅς εἶναι
ἐλαφρύ τό νοικοκυριό πού τούς
σκεπάζει.»...
........
Αργύρης
Χιόνης ΙΑ, Σαν τόν τυφλό μπροστά
στόν καθρέφτη, Η φωνή της σιωπής,
ΝΕΦΕΛΗ
