Γ. Μανουσάκης, Μετάσταση

«Εκεί σ΄αφήσαμε κάτω απ΄την πέτρα
Μα εσύ, ποιος ξέρει, ίσως μετακόμισες
Την πρώτη κιόλας δύση στην καρδιά του ήλιου.

Δικό σου είναι το φως που στοργικό
Κάθε χειμώνα, όταν κρυώνουμε,
Σα χάδι σέρνεται στο πρόσωπό μας
Κι ακουμπά, θερμή παλάμη
Ανθρώπινη, στα γόνατά μας.
Έτσι μας βλέπεις κάθε μέρα
Απ΄το ψηλό μπαλκόνι σου
Ευφρόσυνη και πάντα οικεία»


****


Γ. Μανουσάκης, «Στ΄Ακρωτήρια της Ύπαρξης»,

Μετάσταση(Στη μνήμη της μητέρας μου), εκδ. Γαβριηλίδης