Paul Celan, Φωτόδεντρο

Μια λέξη,
που για χάρη της σ’ έχασα:
η λέξη
ποτέ.

Ήταν,
και κάπου κάπου το θυμόσουν κι εσύ,
Ήταν
Μια ελευθερία.
Κολυμπούσαμε.

Ξέρεις ακόμα, πως τραγουδούσα;
Με το φωτόδεντρο τραγουδούσα, με το τιμόνι.
Κολυμπούσαμε.

Ξέρεις ακόμα, πως κολυμπούσες;
Ανοικτή ήσουν μπροστά μου,
Ξαπλωμένη μπροστά μου, ξαπλωμένη
Μπροστά
Στην προ-
εξοχή της ψυχής μου.
Κολυμπούσα και για τους δυο μας. Δε κολυμπούσα.
Το φωτόδεντρο κολυμπούσε.

Κολυμπούσε; Γιατί ήταν
βάλτος τριγύρω;. Ήταν το ατέλειωτο τέλμα.
Μάυρο κι ατέλειωτο, έτσι κρεμόταν,
Έτσι κρεμόταν προς τον κόσμο.

Ξέρεις ακόμα, πως τραγουδούσα;

Αυτή-
ω αυτή η παρεκτροπή,

Ποτέ. Προς τον κόσμο. Δεν τραγουδούσα. Ανοιχτή
ήσουν μπροστά μου, ξαπλωμένη μπροστά
στην ψυχή που ταξίδευε.
...........
Paul Celan, Του κανενός το ρόδο, Μτφρ. Χ.Γ. Λάζος, ΑΓΡΑ