Eduard Weston, 1936, Charis Wilson
Κάθε που θέλω να τιμωρήσω τον εαυτό μου
Λιγοστεύω τις φορές που σε κοιτάω.
.........
Έφερες πάλι τη ροή του χρόνου
άλλοτε επιταχυνοντας, άλλοτε
βραδυνοντας τις ώρες
.........
Οι απέραντες εκτάσεις μετρημένες με έτη φωτός δεν μου λένε τίποτα
Εσύ ήσουνα λίγα μέτρα μακριά
και δεν μπορούσα να σ' αγγίξω
σαν απλησίαστο απλανη αστέρα.
.........
Ξεριζωνω μία - μία σκέτες λέξεις
και σου τις στέλνω...
..........
Τα λόγια φτάνουν αλλαγμένα στον προορισμό
Δεν φτάνουν, δεν ξεκινούνε καν, μένουν...
.........
Νομίζαμε ότι γνωριζόμαστε καλά
μα όταν τα κουρασμένα ρούχα μας αρχίσανε να πέφτουν...
φάνηκε καθαρά πόσο μακρύς ήταν ο δρόμος
..........
Η πιο δημοκρατική στιγμή
είναι του αμοιβαίου οργασμού
..................
Τ. Πατρίκιος, Λυσιμελης Πόθος, ΚΙΧΛΗ
