Ποιος
ξέρει τι θα συμβεί αύριο, ή ποιος έμαθε
ποτέ τι συνέβη χτες,
τα
χρόνια μου χάθηκαν εδώ κι εκεί, σε
δωμάτια, σε τραίνα, σε
όνειρα
αλλά
καμιά φορά η φωνή μιας γυναίκας καθώς
βραδιάζει μοιάζει
με
το αντίο μιας ηλικίας που τέλειωσε
..............
Κι
όταν ένα παιδί κοιτάει μ’ έκσταση το
δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις
για το μέλλον.
...............
Θυμάσαι
τις νύχτες; Για να σε κάνω να γελάσεις
περπατούσα πάνω
……στο
γυαλὶ της λάμπας.
«Πώς
γίνεται αυτό;» ρώταγες. Μα ήταν τόσο
απλὸ
αφού
μ᾿ αγαπούσες
.............
Γιατί
πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες
πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου
αγαπημένη
μου.
.................
Μας
φτάνει να μιλήσουμε
απλά
όπως
πεινάει κανείς απλά
όπως
αγαπάει
όπως
πεθαίνουμε
απλά.
.................
Παρ’
όλο που σε όλη μου τη ζωή βιαζόμουν, η
νύχτα μ’ έβρισκε πάντα απροετοίμαστο
ή μάζευα τα φύλλα του φθινοπώρου....
Aλλά
οι καλύτερες στιγμές μου είναι τα βράδια,
όταν ανοίγω το παράθυρο κι αφήνω ελεύθερα
τα ωραία ωδικά πουλιά που εκγυμνάζω τις
ατέλειωτες ώρες της αιχμαλωσίας
...............
Τελικά
τους έκλεισα την πόρτα «τι να την κάνω
εγώ την πραγματικό-
τητα,
τους λέω-εγώ έχω τ΄»όνειρο»
ίσως
γι΄ αυτό αγαπώ τα νεκροταφεία, γιατί
βάζουν τέλος στις λε-
πτομέρειες.
Ένα
τραγούδι λυπημένο τη νύχτα είναι πάντα
ένας αποχαιρετι-
σμός.
...............
και
σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και
δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.
Γιατί
ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να
γνωριστούν.
Γιατί
οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απο τη στιγμή
που
βρίσκουν μια θέση
στη
ζωή των άλλων.
Kαι
τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι
γίνονται
οι πιό καλοί επαναστάτες.
................
Και
να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς
αποσκευές
Μα
μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και
εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Αλλά
καθώς βραδιάζει
ένα
φλάουτο κάπου
ή
ένα άστρο συνηγορεί
για
όλη την ανθρωπότητα
Κάποτε
θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ’
ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί
σαν
ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει
το μέρος των φτωχών…
Αλλά
τα βράδια τι όμορφα
που
μυρίζει η γη!
Δος
μου το χέρι σου..
Δος
μου το χέρι σου..
..............
Κι
μια μέρα θέλω να γράψουν στον τάφο μου:
έζησε στα σύνορα
μιας
ακαθόριστης ηλικίας και πέθανε για
πράγματα μακρινὰ που
……είδε
κάποτε σ᾿ ενα αβέβαιο όνειρο.
................
Όλα
τελειώνουν κάποτε. Λοιπόν, αντίο! Τα πιο
ωραία ποιήματα
δεν
θα γραφτούν ποτέ….
Τάσος
Λειβαδίτης, Άπαντα, Κέδρος
