τιτος πατρικιος

Άραγε πώς γεννιέται

από ένα τίποτα η επιθυμία;

Πώς η επιθυμία γίνεται έρωτας,

ο έρωτας πώς αλλάζει

σε μακρινή ανάμνηση;

Άραγε πώς μπορεί

η ανάμνηση να σβήνει

μες στο τίποτα;

«Κυκλικό», ΝΧ, 47

Μπορείς να γνωρίσεις ένα πρόσωπο

όταν τα χείλια σου…

ανακαλύπτουν

τις αλλεπάλληλες επιφάνειες που σώρευσαν

οι καιροί.

Μα έπειτα δεν σου φτάνει.

Έπειτα θες να βρεις όλες τις μικρές φλέβες

καθώς απλώνονται κάτω απ’ το δέρμα

να βρεις όλα τα τραγούδια που δεν ειπώθηκαν

όλες τις μνήμες που ταξίδεψαν

στα λεπτά μονόξυλα

των στιγμών.

Θέλουμε πιο πολλά

τα θέλαμε όλα.

Δεν γινόταν αλλιώς.

Ό,τι μας έφτανε χτες

για σήμερα ήταν λίγο.

Ό,τι μας γέμιζε χτες

ήθελε κι άλλο σήμερα να μη χαθεί.

«Μεγάλο γράμμα», VI, 17

Κι ό,τι μ’ απόμεινε απ’ το πέρασμά σου

σιγά-σιγά ο χρόνος το λειαίνει

σαν ένα βότσαλο της ποταμιάς.

Μονάχα πια για τ’ όνομά σου είμαι σίγουρος.

Κι όλο το λέω, το ξαναλέω μπρος στη θάλασσα

μήπως και κάποια νύχτα,

όταν μας πνίγουνε τα σύρματα κι η πέτρα,

το χρειαστώ σα λέξη σωτηρίας 

κι ανακαλύψω αιφνίδια πως κι αυτό έχει σβήσει.”

  

συλλαβές